تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٢٣ - شرح آيات

كردن پيامبر نمودار، و پيداست كه منشأ اين حالت همان خرسندى به وضع و واقعيّت موجود است (كه انسان مى‌گويد): تا وقتى باطل هدفها و مصالح مرا محقّق مى‌سازد و بلندى طلبيها و اميالم را سير مى‌كند، چرا به سخنان دعوت كننده به سوى خدا گوش فرا دهم؟

اين يادآورى قرآن براى آن است كه بيگمان باطل چيز زيانبخشى است كه سپرى مى‌شود و براستى حق تنها چيز سودبخشى است كه باقى مى‌ماند. به پيشينيان همانند خود بنگر، و از سرانجام آنان عبرت آموز، زيرا تو را دو بار نوبت زندگى نيست كه در يكى راههايى را كه نيكبختى تو را تضمين مى‌كند بيازمايى،/ ٤٢٨ و در نوبت ديگر بدان آزموده‌ها عمل كنى. همانا انسان يك فرصت دارد، كه اگر بگذرد و از دست برود ديگر هرگز برنمى‌گردد. سنّت و قاعده پيشينيان بر اين جارى شده كه بيقين كه هر كس از حق پيروى كند در دنيا و آخرت سعادتمند مى‌شود، و بيگمان هر كس به دنبال باطل رود زندگيش با بيچارگى و تيره روزى پايان مى‌يابد و در آخرت گرفتار عذابى درد آور مى‌شود ... و اين دريافت انگيزه‌اى قوى براى جستجوى حقيقت و دست كشيدن از حالت تنزّل و سازگارى (با وضع فاسد موجود) را به ما مى‌دهد.

شرح آيات

[١] «حم» از حروف مقطّع كه آنها را پيش از اين تفسير كرده‌ايم.

[٢] «وَ الْكِتابِ الْمُبِينِ‌- سوگند به اين كتاب روشنگر.» سوگندى به كتابى كه حاوى حقايقى است و آنها را به تفصيل و آشكارا بيان مى‌كند.

[٣] «إِنَّا جَعَلْناهُ قُرْآناً عَرَبِيًّا- ما اين (كتاب) را قرآنى عربى قرار داديم.» شايد خدا به دلايل زير كتاب خود را كه از لوح محفوظ برگرفته، به زبان عربى قرار داده است