تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٥٦ - شرح آيات

رسد، به خاطر كارهايى است كه كرده‌ايد.» نوع و طبيعت اين مصيبت هر چه خواهد باشد.

«وَ يَعْفُوا عَنْ كَثِيرٍ- و بسيارى از گناهان را عفو مى‌كند.» اگر خدا نسبت به بندگان خود مهربان نبود، بيقين كردارهاى آنها بيدرنگ به هلاكت آنها مى‌انجاميد، زيرا آنها هر روز كارى مى‌كنند كه مستوجب خشم خداى سبحان مى‌شود.

در حديث از امام صادق (ع) آمده است

«هيچ رگى نيست كه بزنند، يا نكبتى كه روى آورد، يا سر دردى، يا بيماريى مگر بر اثر گناهى.» [٧٥] و در حديثى ديگر از آن حضرت (ع) آمده است

«براستى كه گناه بنده را از روزى محروم مى‌سازد.» [٧٦]/ ٣٦٢ در روايتى پشت اندر پشت از ابو الحسن (ع) آمده است

«خداى را به حقّ آن سزد كه در خانه‌اى به نافرمانى از او نپردازند مگر آن كه آن خانه را (سقف بشكافند و) بر آفتاب بگشايند تا آن را پاك سازد.» [٧٧] براى آن كه انواع عذاب به تو نرسد از گناهان دورى كن، امير مؤمنان (ع) بدين گونه به ما سفارش كرده است آن گاه كه گويد: «از گناهان بپرهيزيد و خود را دور نگهداريد، چه هيچ نكبت و كاهشى در روزى نيست مگر به سبب گناهى، حتى خراشى يا بر زمين افتادنى و مصيبتى (سپس آيه را خواند و گفت:) و چون عهدى بستيد بدان عهد وفا كنيد، پس نعمتى از ميان نمى‌رود و شادابى زندگيى نابود نمى‌شود مگر بر اثر گناهانى كه مرتكب آنها مى‌شويد. براستى، خدا بر بندگان خود ستمكار نيست، و اگر آنها پيشاپيش به دعا و توبه دست زنند، مصيبت نازل نمى‌شود، و اگر نقمتها نازل شده و نعمتها از آن زايل شده باشد و آنها از سر