تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٥٧ - شرح آيات

صدق نيّتهاى خود به درگاه خداى عزّ و جلّ ناله و زارى كنند و توهين نرانده و اسرافى نكرده باشند، بيگمان خداوند هر تباه شده‌اى را براى آنها اصلاح مى‌كند و هر چيز صالح و شايسته‌اى را به آنان باز مى‌گرداند.» [٧٨] و در حديثى ديگر از امام صادق (ع) آمده است

«از بديها دورى گزينيد تا عمرهايتان طولانى شود.» [٧٩] و از امام باقر (ع) روايت شده است كه

«همانا بنده مرتكب گناه مى‌شود، پس روزى را از او دور مى‌كنند،» [٨٠] و گفت

«بنده حاجت خود را از خدا مى‌خواهد و اقتضاى شأن او آن است كه در مهلتى نزديك يا زمانى دور آن حاجت برآورد، آن گاه بنده مرتكب گناهى مى‌شود، خداى تبارك و تعالى به فرشته گويد: حاجت او را برنياور،/ ٣٦٣ و او را از آن محروم دار زيرا او خود را در معرض خشم من قرار داده و مستوجب محرومى از جانب من شده است». [٨١] [٣١- ٣٢- ٣٣] خداوند مردم را يادآور مى‌شود كه اگر آنان را به سبب بسيارى از گناهانشان مؤاخذه نمى‌كند از ناتوانى نيست بلكه از مهربانى او نسبت به بندگان است.

«وَ ما أَنْتُمْ بِمُعْجِزِينَ فِي الْأَرْضِ وَ ما لَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَ لا نَصِيرٍ- شما نتوانيد در روى زمين از او بگريزيد و شما را جز او كارساز و ياورى نيست.» يعنى اگر بخواهد آنها را به سبب كارهايى كه مى‌كنند مجازات كند، چنين مى‌كند، زيرا ذات متعال او ولىّ حقيقى انسان است و آدمى جز او وليّى ندارد و او