كردند، و پسر مريم را كه مظهر پاكى و پارسايى بود خوار و خفيف شمردند). آرى، بيگمان او بنده‌اى است كه خدا بدو نعمت داده، و او را نمونه‌اى براى بنى اسراييل ساخته (ولى هرگز به آنها نفرموده است كه او را پرستش كنند)، و پس از آن كه پروردگار ما آن معاندان لجوج را بيم مى‌دهد كه مى‌تواند آنها را هلاك كند، و به جاى آنها فرشتگان را در زمين قرار دهد كه او را بپرستند، برخى از ابعاد عظمت عيسى- عليه السّلام- را بيان مى‌كند كه او از نشانه‌هاى فرا رسيدن قيامت است، و با دليلهايى روشن و حكمت و كلام آخرين در مورد رفع اختلافات بنى اسراييل آمده و به آنها فرمان مى‌دهد كه خدا را كه پروردگار او و پروردگار تمام آنهاست به يكتايى بپرستند، ولى/ ٤٢٣ آنها (از سر ستم و نافرمانى) در اين باره اختلاف ورزيدند، پس واى بر ستمكاران از عذاب درد آور روز قيامت (٦٥).

و پروردگار ما به ما خاطر نشان مى‌سازد كه در روز قيامت دوستان تبديل به دشمنان يكديگر مى‌شوند، بجز پرهيزگاران (و بدين گونه است كه شايسته است ما دوستان خود را از ميان پرهيزگاران برگزينيم، و آيات پيشين به مسئله همنشين اشاره كرده است)، و نعمتهاى خدا را در روز رستاخيز براى بندگان خدا وصف مى‌كند كه فرشتگان ايشان را با سلام و بشارت استقبال مى‌كنند و آنان را به بهشتى مى‌خوانند كه در آنجا هر چه نفس آرزو كند و ديده از آن لذّت برد وجود دارد. و تمام اينها در پاداش كارى است كه كرده‌اند (٧١).

در حالى كه گناهكاران، بى آن كه عذاب دوزخ بر آنها سبك شود، همواره در دوزخ‌اند، و در آنجا به سبب ستمى كه كرده‌اند از روح خدا نوميدند، و هنگامى كه به رئيس فرشتگان عذاب (مالك دوزخ) ندا مى‌دهند كه ما را نابود كن! به آنها پاسخ مى‌دهد كه شما در اينجا ماندگار هستيد، و مى‌گويد: ما شما را با حق آشنا كرديم، ولى شما حق را نپسنديديد. و چون با حق ستيزه كردند، خدا (به سزاى عنادشان) فرمان عذاب جاودان بر آنان راند (٧٩).

سياق آيات با اين بينش حالت لجاجت و عناد را كه يكى از بارزترين گردنه‌هاى دشوار روانى در راه ايمان است چاره مى‌كند، سپس ديگر حالاتى را كه‌