تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٦٩ - شرح آيات

پروا كن، كه همانا خواستن موافقت او پستى است، و بد شنيدن از او خيانت است». [٩٢] و سخنى ديگر: بيگمان همه ما براى رسيدن به آزادى مى‌كوشيم و ولىّ امر آن را مى‌جوييم، آيا از خود آغاز نكنيم و محيطهاى خود را از بوى خوش آزادى عطر آگين نكنيم و ميان خود به مبادله آراء نپردازيم؟ آيا سزاوارترين مردم به انجام كار خير دعوت كنندگان و مبلّغان آن نيستند؟

/ ٣٧٥ آيا نزديكترين راههاى رسيدن به آزادى آن نيست كه آن را واقعيتى سازيم كه در ميان خود با آن به سر مى‌بريم؟ آيا آزادى سلاحى نيست كه ما آن را بر ضد كسى كه آن را مى‌ربايد به كار مى‌بريم؟ و آيا نه آن نيرويى است كه از آن مى‌هراسند و جمالى است كه جانها در هواى آن‌اند؟

پس بگذار از خود و طبيعة در درون چارچوبهاى جنبش دينى آغاز كنيم، پس در كارهاى خود با يكديگر به مشورت پردازيم، زيرا هنگامى كه امّت به ژرفاى مبارزه‌اى فرهنگى و تمدن آفرين با كافران و منافقان وارد مى‌شود نياز به مشورت فزونى مى‌يابد.

از امام صادق (ع) روايت شده است كه

«چه چيز مانع شماست كه اگر رويدادى بى سابقه براى يكى از شما پيش آيد با مردى كه ديندار و پرهيزگار باشد مشورت كند؟ سپس گفت: امّا اگر چنان كند (و مشورت نمايد) خدا او را فرو نمى‌گذارد بلكه او را بر مى‌كشد و به جانب بهترين امور و نزديكترين آنها به خدا مى‌جهاند»، [٩٣] و پيامبر خدا (ص) گفت

«استوارى و هشيارى در كار آن است كه با صاحب نظرى مشورت كنى و رأى او را فرمان برى». [٩٤]