تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٩٧ - رهنمودهايى از آيات

/ ٢٠٤

و برايشان همدمانى مقدّر كرديم و آنها (حال و آينده را) در نظرشان بياراستند

رهنمودهايى از آيات

برترين انگيزه انسان براى پرهيزگارى اين احساس اوست كه خداوند او را مى‌بيند و سخنش را مى‌شنود، و اين كه خدا از رگ گردن بدو نزديكتر است، سپس ديدار او به حقيقت ايمان، و حضور در مقام قرب او، و جايگاه راستين نزد اوست، و در نتيجه لمس كردن شهود و شهادت او بر هر چيز و اين كه هر جنبش و حركتى به حول او و هر نيرويى به نيروى اوست، و به زندگى اوست كه هر چيزى زنده است.

آغاز اين درس اين بينش را به ما يادآور شده است، و حالت ردّى كه آن زيان ديدگان به خود گرفتند به سبب بدگمانى آنها نسبت به پروردگارشان بود كه او را چنان كه در شأن اوست بر نسنجيدند و او را چنان كه مى‌بايست و مى‌شايست نشناختند، در حالى كه او نگاهى زير چشمى و آنچه را در سينه‌ها نهان است مى‌داند، و نسبت به هر كس كه توبه كند و ايمان آورد و هدايت شود بسيار آمرزنده است.

و اكنون صبر و شكيبايى ديگر به آنها آسايشى نمى‌بخشد و كشيدن مجازات نيز رهايشان نمى‌سازد بلكه جاودانه در آتش‌اند. و بر اثر همين گمان خداوند همدمانى بد از شيطانها براى آنها مقدّر كرد كه از حال و آينده/ ٢٠٥ كارهاى بد آنها را در نظرشان مى‌آرايند چندان كه هرگز هدايت نشوند.

اين سرنوشت براى آن بود كه آنها چنگ زدن به ريسمان استوار خدا را ترك كردند و به يكديگر گفتند: به اين قرآن گوش ندهيد و سخنان بيهوده (و صداهاى‌