تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٠٧ - شرح آيات

حقايق مى‌شوند و نور الهى را از آنان در پرده مى‌دارند، و حجم عذابى كه انتظار آنها را مى‌كشد به اندازه همان زيانى است كه به مردم مى‌رسانند.

«فَلَنُذِيقَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا عَذاباً شَدِيداً- پس البتّه كافران را عذابى سخت مى‌چشانيم.» و شايد اين همان عذاب آنها در دنيا باشد، «وَ لَنَجْزِيَنَّهُمْ أَسْوَأَ الَّذِي كانُوا يَعْمَلُونَ‌- و بدتر از آنچه مى‌كرده‌اند، البتّه به آنان پاداش مى‌دهيم.» شايد پاداش آنها به سبب مبارزه و برابرى جوييى كه با پروردگار توانمند كرده‌اند از اعمال آنها بدتر است يا به سبب آن كه بايد متحمّل عذر ديگران نيز (كه اينان آنها را گمراه كرده‌اند) بشوند. و شايد بدين معنى است كه آنها به كيفر بدترين اعمالشان مى‌رسند كه بطبع پاداشى بدتر است، و خدا داناست.

[٢٨] اين كيفر سخت براى چيست؟ براى آن كه آنها دشمنان خدايند و دشمنى اين آفريده ناتوان با آفريننده نيرومند و مقتدر خود نه كارى است خرد.

«ذلِكَ جَزاءُ أَعْداءِ اللَّهِ النَّارُ لَهُمْ فِيها دارُ الْخُلْدِ- اين است كيفر دشمنان خدا: آتش. در درون آن خانه‌اى جاودان دارند.» وه، چه عذاب بزرگى است، آن آتش جاودانه! چه بد قرارگاه و اقامتگاهى است! و از خود مى‌پرسيم: چگونه آنها دشمنان خدا شدند؟ آرى، وقتى با رسالتهاى او دشمنى كردند، و در ميان قرآن خوانى پارازيت انداختند، پس با خداى عزّ و جلّ دشمنى كرده‌اند.

«جَزاءً بِما كانُوا بِآياتِنا يَجْحَدُونَ‌- اين كيفر آنهاست، به پاداش آن كه آيات ما را انكار مى‌كردند.» كفر ورزى نسبت به رسالت پس از آن كه خود بدان يقين يافتند، دلالت بر دشمنى آنها با پروردگارشان دارد.

[٢٩] و در پايان اين چرخه نسبت به همدمان بدى كه آنها را از راه خدا به گمراهه كشاندند، كفر مى‌ورزند (و از آنها خشمگين مى‌شوند)/ ٢١٤ خواه از افراد بشر و