تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٦٩ - رهنمودهايى از قرآن

/ ٢٧٧

و نيز اين قرآن را به زبان عربى بر تو وحى كرديم‌

رهنمودهايى از قرآن

سوره شورى- كه رابطه ميان مسلمانان را تنظيم مى‌كند تا در زد و خوردهاى بى حاصل داخلى غوطه نزنند- به ذكر قرآن كه مرجع هر اختلافى است آغاز مى‌شود و قرآن همان وحيى است كه رسالتهايى را كه خداى پيروزمند حكيم پيش از آن وحى كرده تكميل مى‌كند (به پيروزمندى و عزّت او اين وحى نيز پيروز است، و از حكمت اوست كه اين وحى همان حقّ آشكار است).

براستى او دارنده هر چيزى است كه در آسمانها و زمين هست (و حاكميّتى كه در حاكميّت رسالتها و پيامبران او نمودار مى‌شود از آن اوست) و اوست آن بلند مرتبه بزرگوار (و از نشانه‌هاى بزرگوارى و گواهان عظمت او) اين كه نزديك است آسمانها (از صلابت او) بر فراز يكديگر درهم شكنند. امّا فرشتگان، (موجوداتى هستند كه در خدايى با او شركت ندارند بلكه) به ستايش او تسبيح مى‌گويند (كه شريكى براى او وجود ندارد) و آنها را مى‌بينى كه براى كسانى كه در زمينند آمرزش مى‌خواهند (طبيعة براى مؤمنان آنها) بى آن كه بتوانند گزند و زيانى را از آنها دور كنند، اما آمرزش طلبى آنان به مردم سود مى‌رساند، پس خداوند است كه آمرزنده و مهربان است./ ٢٧٨ امّا كسانى كه غير از او دوستان و اوليايى گرفتند (و پنداشتند كه آن دوستان آنها را از مسئوليّت كارهاى خود نجات مى‌دهند در گمراهى آشكارى هستند زيرا) براستى خداست كه نگهدارنده‌اى داناست (و اوست كه اعمال آنها را عليه آنها حفظ مى‌كند) و تو (اى پيامبر) وكيل آنها نيستى (پس آنها خود بتنهايى بار مسئوليت اعمال خود را بر دوش مى‌كشند و تو وظيفه‌اى جز رساندن‌