تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٥٣ - زمينه كلى سوره

ورزيدند، فرشتگان فرود مى‌آيند». آنجا كه گفتگو از همدمان بد را خوانديم و اينجا موضوع اولياء رحمت را مى‌خوانيم.

و بالأخره، وقتى سياق مطلب در آيه (٣٨) استكبار و بزرگ خويشتنى آن منكران را بيان مى‌كند، نيز معلوم مى‌دارد كه كسانى كه در درگاه خدا هستند از تسبيح دلزده نمى‌شوند.

براى درمان حالت روى گردانى از ذكر و انكار ورزيدن در آيات خدا، پروردگار آنها را در دنياشان به صاعقه‌اى مانند صاعقه عاد و ثمود (١٣/ ١٨) بيم مى‌دهد، هم چنان كه در آخرتشان از آتش دوزخ در روزى كه اندامهاشان عليه آنها گواهى مى‌دهد، اعلام خطر مى‌كند (١٩/ ٢٢).

سياق آيات به برخى از عوامل روى گرداندن اشاره مى‌كند، مانند بد گمانى به خدا، و همدمان بد، و بيهوده گويى درباره قرآن (به بيراهه كشاندن)، و بارها از عذاب سختى كه انتظار منكران را مى‌كشد پرهيز مى‌دهد. اين عذاب چنان است كه آنها را وادار مى‌كند در آنجا به جستجوى گمراه كنندگان خود از جنّ و آدميزاد برآيند تا آنها را زير پاى خود گذارند. (٢٣/ ٢٩) هم چنان كه كسانى را كه ذكر كرده‌اند و با ذكر در راه راست و درست و نصرت در دنيا و بهشت و رضوان در آخرت رفته‌اند بشارت مى‌دهد.

محور دوم: يادآورى نشانه‌هاى خدا در آفاق و در نفوس مردم، آنجا كه قرآن داستان آفرينش كاينات را در روزها و مراحلى بيان مى‌كند (٩/ ١٢) و اين كه خورشيد و ماه از نشانه‌هاى اوست و به ترك سجده بردن بدان و توجّه به آفريننده آن با سجود و تسبيح دعوت مى‌كند، و اين كه/ ١٥٧ زنده كردن زمين پس از مرگ آن از نشانه‌هاى اوست، و اوست كه مردگان را زنده مى‌كند. (٢٧/ ٣٩) و آگاهى و علم به روز قيامت و آنچه از ميوه‌ها از درون غلافهايش بيرون مى‌آيد از آن اوست (٤٧) ... و بخشى از حالات روان بشرى را عرضه مى‌كند، چنان كه مى‌بينى انسان از دعاى خير ملول نمى‌شود، ولى اگر شرّى بدو برسد مى‌بينى كه دچار بد بينى و نوميدى شده است، و هنگامى كه نعمتى نصيب او مى‌شود از