تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٤٠ - رهنمودهايى از آيات

/ ٤٤٥

حتى اگر براى شما چيزى بياورم كه از آنچه پدرانتان را بر آن يافته بوديد هدايت كننده‌تر باشد

رهنمودهايى از آيات

براى آن كه بينش انسان نسبت به واقعيّت آفريدگان دقيق و نافذ شود و بدين وسيله رابطه خود را با عالم آفرينش به شكلى درست درآورد و آن را به مقام آفريدگار بالا نبرد، و براى آن كه پرستش انسان نسبت به آفريدگار خود از هر نوع آلودگيهاى شرك آميز تصفيه شود، و بداند كه نعمتها از سوى اوست و با شريك ساختن بندگان او در نعمت بخشى نسبت به آفريدگار منعم كفران نعمت نكند، و در نتيجه براى آن كه رابطه‌اش با نعمتها رابطه‌اى سالم و برانگيخته از نور يكتاپرستى باشد، آيات اين درس حقايق توحيد و يكتاپرستى را كه از آلودگيهاى معتقدات جاهليّت پالوده و ناب شده مى‌آورد. از جمله آن معتقدات نظريّه حلول است كه پيروان آن مى‌پندارند كه جزئى از خدا در وجود بندگان او موجود است كه خدا را از مقام ربوبيّت و پروردگارى مطلق يك درجه فرود مى‌آورد، و بنده را به همان اندازه به مرتبه ربوبيّت فرا مى‌برد. اين عقيده كفر و ناسپاسى آشكارى نسبت به نعمتها و از جانب كسى است كه خداى سبحان بدو نعمت بخشيده است، و در طبيعت انسان است كه به چنين مرحله فرودين كفر سقوط كند.

قرآن، اين پندار و مدّعا را ناروا مى‌شمرد كه مى‌گويند خدا دختران را براى خود برگزيده و پسران را به آنها اختصاص داده در حالى كه مى‌بينى مادينگان را بد مى‌شمرند تا آنجا كه اگر به يكى از آنها مژده تولّد (دخترى زا) دهند رويش سياه گردد و آكنده از خشم شود.