امروز مردمى را مى‌بينيم كه فرهنگ قومى يا ميهنى يا سوسياليستى يا سرمايه‌دارى را به انديشه اسلامى مى‌افزايند، و اين چيزى جز انواعى از شرك نيست، هر گاه بدانيم كه جوهر آنها در تسليم و سرسپردگى به غير خدا نمودار مى‌شود.

بنا بر اين بر ما واجب است كه خالصانه و بى هيچ اضافه‌اى تنها به سوى دين دعوت كنيم، اگر مردم پذيرفتند و پاسخ مثبت داند، چه بهتر و گرنه تكليف واجب ما افزودن بر كوشش است، و به جاى اين كه دين خود را به سطح (خواهشهاى) مردم پايين بياوريم واجب است آنها را به سطح دين بالا بريم، و پس از دعوت و تبليغ، مسئوليّت هدايت بر عهده ما نيست، زيرا براستى، هدايت از جانب خداست.

«اللَّهُ يَجْتَبِي إِلَيْهِ مَنْ يَشاءُ- خدا هر كه را خواهد براى رسالت خود برمى‌گزيند.»/ ٣٠٢ از پيامبرانش، مانند پيامبران اولو العزمى كه پيشتر ياد شدند و خداوند ايشان را بر ديگر انبياء خود برترى داده است، و عبارتند از نوح، پير پيامبران كه سياق آيه او را مقدّم داشت زيرا وى نخستين پيامبرى است كه دل بر ابلاغ رسالت يكتاپرستى گماشت، با آن دشواريهاى معروف و نهصد و پنجاه سال را پشت سر گذاشت، و پس از او پيامبر ما محمّد (ص) را ياد كرده است زيرا او ميان پيامبران اولو العزم از همه بزرگتر است، سپس پيامبران سه‌گانه، ابراهيم و بعد موسى و بعد عيسى (عليهم السلام) را به ترتيب زمانى نام برده است.

«وَ يَهْدِي إِلَيْهِ مَنْ يُنِيبُ‌- و هر كه را بدو باز گردد به خود راه مى‌نمايد.» از ساير بندگانش را.

/ ٣٠٣

[سوره الشورى (٤٢): آيات ١٤ تا ١٨]

وَ ما تَفَرَّقُوا إِلاَّ مِنْ بَعْدِ ما جاءَهُمُ الْعِلْمُ بَغْياً بَيْنَهُمْ وَ لَوْ لا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَبِّكَ إِلى‌ أَجَلٍ مُسَمًّى لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ وَ إِنَّ الَّذِينَ أُورِثُوا الْكِتابَ مِنْ بَعْدِهِمْ لَفِي شَكٍّ مِنْهُ مُرِيبٍ (١٤) فَلِذلِكَ فَادْعُ وَ اسْتَقِمْ كَما أُمِرْتَ وَ لا تَتَّبِعْ أَهْواءَهُمْ وَ قُلْ آمَنْتُ بِما أَنْزَلَ اللَّهُ مِنْ كِتابٍ وَ أُمِرْتُ لِأَعْدِلَ بَيْنَكُمُ اللَّهُ رَبُّنا وَ رَبُّكُمْ لَنا أَعْمالُنا وَ لَكُمْ أَعْمالُكُمْ لا حُجَّةَ بَيْنَنا وَ بَيْنَكُمُ اللَّهُ يَجْمَعُ بَيْنَنا وَ إِلَيْهِ الْمَصِيرُ (١٥) وَ الَّذِينَ يُحَاجُّونَ فِي اللَّهِ مِنْ بَعْدِ ما اسْتُجِيبَ لَهُ حُجَّتُهُمْ داحِضَةٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ عَلَيْهِمْ غَضَبٌ وَ لَهُمْ عَذابٌ شَدِيدٌ (١٦) اللَّهُ الَّذِي أَنْزَلَ الْكِتابَ بِالْحَقِّ وَ الْمِيزانَ وَ ما يُدْرِيكَ لَعَلَّ السَّاعَةَ قَرِيبٌ (١٧) يَسْتَعْجِلُ بِهَا الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِها وَ الَّذِينَ آمَنُوا مُشْفِقُونَ مِنْها وَ يَعْلَمُونَ أَنَّهَا الْحَقُّ أَلا إِنَّ الَّذِينَ يُمارُونَ فِي السَّاعَةِ لَفِي ضَلالٍ بَعِيدٍ (١٨)