تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١١٣ - شرح آيات

در كنار ديگر راههاى درمان كه پيشتر آمده يا در اين آيات مى‌آيد، قرار گرفته است.

ب: دعا اميد را الهام و نوميدى را دور مى‌كند، و به دل زندگى و نشاط و شادابى مى‌بخشد.

آيا ديده‌اى كه بزرگترين شكست، شكست دل و پيچيده‌ترين مشكلات درهم فرو ريختن روان است؟ آرى، و دعا همان داروى آن است. چگونه؟

دعا كننده به پروردگار خود، مهربانترين مهربانان اميد بسته است، پس چگونه نوميدى بر او دست يابد؟ و آيا كسى كه بر سر بركه‌هاى لبريز زلال درمى‌آيد تشنه مى‌ماند؟ از امام صادق (ع) مروى است كه گفت: «همانا دعا قضاى حتمى را پس از آن كه قطعى شده باشد رد مى‌كند، پس بسيار دعا كن كه دعا كليد هر رحمت و روا شدن هر حاجتى است، و بدانچه نزد خدا هست جز به دعا دست نيابند، زيرا هيچ درى نيست كه آن را بسيار بكوبند مگر آن كه سرانجام به روى كوبنده خود گشوده شود». [٧٢] و از آن حضرت (ع) مروى است كه «دعا پناهگاه اجابت و پذيرفته شدن است هم چنان كه ابر پناهگاه باران است». [٧٣] و در حديث قدسى مروى از پيامبر (ص)، از جبرييل، از پروردگار جهانيان آمده است كه گفت: «اى بندگان من، شما همه گمراهيد مگر آن كس كه من او را راهنمايى كنم، پس از من راه بجوييد تا شما را راهنمايى كنم. و شما همه بينواييد مگر آن كس كه من او را توانگر كنم، پس از من توانگرى بخواهيد تا شما را روزى رسانم، و شما همه گناهكاريد مگر آن كس كه من بدو عافيت و سلامت از گناه بخشم، پس از من آمرزش بخواهيد تا شما را بيامرزم ... تا آنجا كه پروردگار سبحان ما گفت: اگر نخستين/ ١١٧ و آخرين شما، و زنده و مرده شما، و تر و خشكتان گرد آييد و هر يك آنچه آرزو دارد بخواهد و آن را بدو ببخشم اصلا در ملك من‌