تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١١٢ - شرح آيات

خود نيازى كهن را به ياد آورد، از اين رو زكريّا به درگاه پروردگارش دعا مى‌كند و از او فرزند مى‌خواهد، و خداوند در عين آن كه همسر او ناز است و خود بسيار كهنسال شده است يحيى را بدو مى‌دهد.

همچنين از خلال زندگى پيامبران، مقام بنده نسبت به پروردگارش شناخته مى‌شود كه مقام درخواست و دعاست، و اين برجسته‌ترين نكته‌اى است كه مؤمن از داستانهايى كه پيشروان صالح آنها پيامبران و اولياء هستند، استفاده مى‌كند. در روايت منقول از امام باقر (ع) آمده است كه در تفسير گفته خداى سبحان كه گويد: «إِنَّ إِبْراهِيمَ لَأَوَّاهٌ حَلِيمٌ‌ [٦٩] ابراهيم بسيار آه كننده و بردبار بود» گفت

«اوّاه، دعا كننده است». [٧٠] و در حديثى ديگر از امام رضا (ع) آمده است كه به ياران خود مى‌گويد

« (بر شماست كه به جنگ افزار پيامبران مسلّح شويد) گفتند: جنگ افزار پيامبران كدام است؟ گفت: (دعاء)». [٧١] دعا را فوايدى است فورى كه برخى از آنها را خاطر نشان مى‌كنيم.

الف: دعا بهترين دارو براى درمان كبر (و بزرگ خويشتنى) موجود در نفس بشرى است. وقتى دريافتيم كه بزرگ خويشتنى (و استكبار) بزرگترين حجاب ميان بنده و پروردگار اوست و گردنه‌اى بسيار دشوار در راه صلاح و رستگارى است و همان است كه سرچشمه بيشتر كارهاى زشت و گناهان است، اهميت دعا را درمى‌يابيم.

/ ١١٦ و همچنين در روند قرآنى، اينجا مى‌بينيم كه هر كس از دعا خوددارى ورزد در عبادت و بندگى نسبت به پروردگارش استكبار ورزيده و سركشى كرده است، و بيگمان بزودى در عين خوارى به درون دوزخ مى‌رود. هم چنان كه مى‌بينيم اين آيه در روند درمان كبر نفس (و بزرگ خويشتن) آمده كه خود بدان دست نمى‌يابى و