تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٢١ - شرح آيات

خداوند رخصت قانونگذارى به آنها نداده است نهى مى‌كند، به بيان مراتب زيرين مى‌پردازد

يكم: پاداش شايستگانى كه از طاغوت دورى گزينند.

دوم: رهبرى شرعى جايگزين كه در نزديكترين مردم از لحاظ روش و نسب به پيامبر متمثّل و نمودار است، و خداوند به كسانى كه به دوستى خاندان پيامبران دل بسته‌اند مژده مى‌دهد كه پاداششان را مى‌افزايد و آنان را مشمول آمرزش وسيع و سپاسگزارى بسيار خود قرار مى‌دهد.

آن گاه قرآن حكمت آموز براى ما بيان مى‌كند كه فرمانبردارى از خدا و دوست داشتن خويشاوندان (پيامبر) نيكيهايى در دنيا و آخرت براى انسان جلب مى‌كند، و پروردگار ما پس از آن كه از گفته‌اى كه كافران به افترا در شأن پيامبر ساخته بودند با ما سخن مى‌گويد بيان مى‌كند كه آن سخن شكست خورده و باطل است، و سبب بطلان آن اين است كه خداى سبحان متعالى است كه خود رسالت را فرستاده و اگر مى‌خواست اين آيه را مى‌زدود و آيه‌اى ديگر مى‌آورد، پس خداست كه صاحب/ ٣٣٠ رسالت است نه پيامبر.

سپس دسته‌اى از نامهاى خداى سبحان تعالى و صفات نيك او را بيان مى‌كند، از جمله: توبه پذيرى، و بخشودن بديها، و علم به اعمال مردم و نيّتهاى قلبى آنها.

شرح آيات

[٢٣] از عوامل اصليى كه منجر به چند دستگى ميان فرزندان يك جامعه مى‌شود، همان بيمارى حرص نسبت به دنياست كه قرآن در اين سوره گرامى از راههاى گوناگون به درمان آن مى‌پردازد ... و از جمله آنها اين است كه آخرت و نعمتها و جاودانى بودن در آن را در نفوس مؤمنان بزرگ مى‌نمايد تا از طعمه دنيا دست بكشند.

از خود مى‌پرسيم: چرا قرآن حكمت آموز هر جا به چاره كردن انحرافى در