تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣١٩ - شرح آيات

«تَرَى الظَّالِمِينَ مُشْفِقِينَ مِمَّا كَسَبُوا وَ هُوَ واقِعٌ بِهِمْ‌- ستمكاران را بينى كه از حاصل اعمالشان بيمناكند و البتّه به كيفر خواهند رسيد.» يعنى عذاب خواهند ديد چه بيمناك باشند يا نباشند.

/ ٣٢٧ قرآن، در برابر اين منظره ما را به منظره‌اى متناقض با آن مى‌كشاند كه همان منظره مؤمنان است كه ايمان و كردار شايسته ايشان به صورت بهشت و خشنودى خدا درآمده است.

«وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ فِي رَوْضاتِ الْجَنَّاتِ لَهُمْ ما يَشاؤُنَ عِنْدَ رَبِّهِمْ ذلِكَ هُوَ الْفَضْلُ الْكَبِيرُ- ولى آنها كه ايمان آورده‌اند و كارهاى شايسته كرده‌اند، در باغهاى بهشتند. هر چه بخواهند نزد پروردگارشان هست. و اين همان فضل و بخشايش بزرگ است.» اين چگونه بهشتى است كه مؤمنان را از آن نصيب مى‌دهند؟ بگذار بخشى از سخن امير مؤمنان را درباره آن بخوانيم.

حضرتش (ع) گويد

«و اگر به ديده دل بنگرى بدانچه از بهشت برايت ستايند، دل بركنى از آنچه در دنياست، هر چند بديع و زيباست، از خواهشهاى نفسانى، و خوشيهاى زندگانى، و منظره‌هاى آراسته (زر و سيم و ديگر خواسته‌ها) و اگر بينديشى در جنبش كناره‌هاى جويباران است، و در آويختن خوشه‌هاى لؤلؤ آبدار بر شاخه‌هاى آن درختانى كه ريشه‌هاى آن در پشته‌هاى مشك نهان است، و رسته و بر شاخسار، و رستن اين ميوه‌هاى گونه‌گون، در غلافها و پوششهاى درون. شاخه‌هاى بى رنجى خم گردد و چنان كه چيننده آن خواهد در دسترس او بود. گرد ساكنان آن، پيرامون كاخهايشان بگردند، و آنان را عسلهاى پاكيزه و شرابهاى پالوده دهند. مردمى باشند كه بخشش (- الهى-) به آنان پيوسته بود، تا در خانه قرار بار گشودند و از رنج سفرها آسودند. پس اى شنونده اگر دل خود را مشغول دارى به انديشه رسيدن بدان منظره‌هاى زيبا كه به خاطر آرى، جانت از شوق آن به پرواز آيد (- تا به بهشت رخت گشايد-) و خود از اين مجلس من رخت بردارى، و به همسايگى‌