تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٢٦ - شرح آيات

واضحى است)، و اگر خداوند زبان قرآن را فارسى قرار مى‌داد، بيگمان مى‌خواستند كه عربى نابى باشد كه آيات آن به بهترين گونه‌اى توضيح داده شده باشد. ولى آيا براستى مقياس حق و باطل، و هدايت و گمراهى همين است؟ (هرگز ... مقياس همان ايمان است) پس كسى كه به قرآن ايمان آورد هدايت و شفا نصيبش شد، در حالى كه كسانى كه ايمان نياوردند در گوششان خلل و سنگينى وجود داشت و كوردل بودند، چنان كسى كه او را از دور صدا بزنند.

(و خداى سبحان بيدرنگ به عقوبت آنان نپرداخت، هم چنان كه با امّتهاى پيشين نيز چنين نكرد). به موسى كتاب داده شد، امّا در آن اختلاف كردند، برخى ايمان آوردند و برخى بدان كفر ورزيدند (ولى خداوند به آنها مهلت و فرصت داد تا آنان را بيازمايد) و اگر نه آن بود كه خداوند آزمون در دنيا را مقدّر كرده بود، كار ميانشان به پايان مى‌آمد.

(جز اين كه مهلت انداختن در قضا دليل الغاى آن نيست بلكه انسان مسئول كارهاى خويش است، و او را به بازخواست مى‌گيرند) پس هر كه/ ٢٣٥ كارى نيك كند سودش براى خود اوست، و هر كه بد كند زيانش متوجّه شخص اوست.

شرح آيات

[٣٧] ميان بشر و ديگر آفريدگان پيوندهايى بسيار وجود دارد، و هنگامى كه انسان وسعت دامنه اين پيوندها را كشف مى‌كند نه تنها هشيارى و آگاهيش نسبت بدانچه پيرامون اوست افزون مى‌شود و نه تنها تواناييش بر تسخير و بكار گماشتن طبيعت افزايش مى‌يابد بلكه ايمانش به پروردگار خود و شناختش نسبت به (مفاهيم) نامهاى نيكوى او كه در آسمانها و زمين جلوه‌گر است فزونى مى‌يابد.

چون به شب و روز و خورشيد و ماه بنگريم عظمت و بزرگى حجم و دقّت نظم آنها ما را به هراس مى‌افكند، ولى مى‌بينيم كه با آن همه مسخّر فرمان خدا، و گردن نهاده به اراده او و محاط در چنبره دانش و توانايى اويند اينجاست كه مؤمنان‌