تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢١٦ - شرح آيات

پيروى مى‌كنند، براستى كه دنيا و آخرت دو دشمن متفاوت و دو راه مختلف‌اند، پس هر كه دنيا را دوست دارد و به دوستى مى‌گيرد، آخرت را نمى‌پسندد و دشمن مى‌دارد، و اين دو به منزله مشرق و مغرب‌اند و در ميان اين دو فاصله است، هر چه به يكى نزديك شوند از آن ديگرى دور مى‌شوند و اين دو را فاصله دو هوو باشد». [٣٠] «وَ لَكُمْ فِيها ما تَدَّعُونَ‌- و هر چه در آن طلب كنيد برايتان فراهم است.» دنيا سراى كوشيدن است و آخرت سراى پاداش، در دنيا ممكن نيست كه تمام آرزوهاى بشر تحقق پذيرد/ ٢٢٤ و كسى از يكا يك آنها رضايت يابد، زيرا ادّعاهاى آدميزاده بيشتر از حجم خود دنياست و آرزوهاى او وسيعتر از زندگى او بر زمين، پس چگونه همه آنها تحقّق پذيرد؟ در حالى كه آخرت سرايى است فراخ گسترده، بزرگتر از افزون طلبيها و بلندى جوييهاى بشر، و اين چنين است كه آرزوهاى مؤمنان بدون سختى كشيدن و كوششى تحقّق مى‌يابد.

در حديثى منقول كه امام باقر- عليه السلام- آن را از پيامبر خدا- صلّى اللَّه عليه و آله- روايت كرده آمده است

«مؤمنى در بهشت نيست كه او را بهشتها و باغهايى بسيار نباشد، با تخت و بى‌تخت، و نهرهايى از مى، و نهرهايى از آب ناگنديده و دگرگون نشده، و نهرهايى از شير، و نهرهايى از عسل. پس چون دوستدار خدا غذاى خود را بخواهد، آنچه نفس او هنگام خواستن غذا ميل كرده بدون آن كه نام آن را ببرد، برايش حاضر مى‌شود». [٣١] [٣٢] و بزرگترين نعمتها براى اهل بهشت اين است كه آنان در مهمانى رحمن، پروردگار آسمانها و زمين و پروردگار عرش عظيم هستند.

«نُزُلًا مِنْ غَفُورٍ رَحِيمٍ‌- سفره‌اى است از جانب خداى آمرزنده مهربان.» هم چنان كه ايمان به خدا قلّه كمال و راه هر خير است، دعوت كردن به‌