تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٨٥ - شرح آيات

ترعه‌هاى نيل) به دست من است؟ آيا من بهترم يا اين مرد كه دستش را با دستبندى زرّين زينتى نيست، و لشكريانى (از فرشتگان) در پشت سر خود ندارد؟! بدين سان گردنكشان (كه خود همان همنشينان بد هستند) غافلان را از ياد پروردگارشان باز مى‌دارند، و كارهاى بدشان را در نظرشان مى‌آرايند تا بپندارند كه ايشان خود راه يافتگان‌اند! و بالأخره: قرآن با اين آيات مثلى از سرانجام مسخره كنندگان رسالتها مى‌زند، كسانى كه دنيا به ديده آنها خود را چنان آراست كه آن را به پرستش گرفتند و همه چيز را با زيب و زيور و زخارف آن سنجيدند تا آن كه آنچه را مى‌پرستيدند آنها را فراگرفت و هلاكشان به وسيله همان چيزى بود كه بدان افتخار مى‌كردند و مى‌باليدند، آيا نمى‌بينى كه چگونه فرعون به اين كه جويبارها در زير پاى او جارى بود باليد و قوم او بدين سبب از او فرمان بردند و خدا آنها را در همان آب غرقه ساخت؟! خدا براى مردم بدين سان مثل مى‌زند.

سياق آيات در اينجا در محور دارد: نخست آنچه به موسى (ع) و فرعون مربوط مى‌شود، و دوم: آنچه به فرعون و مهتران قومش مربوط است، كسانى كه در جدال حق با باطل به يارى حق نشتافتند، و به سبب سكوت خود در برابر فرعون و پيروى از او سزاوار عذاب شدند.

/ ٤٨٩

شرح آياتآية الله العظمى السيد محمد تقي المدرسي(دام ظله)، تفسير هدايت - مشهد، چاپ: اول، ١٣٧٧.

٤٦] «وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا مُوسى‌ بِآياتِنا إِلى‌ فِرْعَوْنَ وَ مَلَائِهِ فَقالَ إِنِّي رَسُولُ رَبِّ الْعالَمِينَ‌- و هر آينه موسى را همراه با آيات خود بر فرعون و مهتران قومش فرستاديم و گفت: من فرستاده پروردگار جهانيانم.» «ملأ» در قرآن همان طبقه متنعّم ناز پرورده و چيره بر مردم‌اند. از اين كه خدا متنعّمان ناز پرورده را در دعوتى كه به عمل آورده با فرعون شركت داده است درمى‌يابيم كه اينان خود فرعونهاى كوچكى بودند كه از فرعون بهره مى‌جستند و او هم از اينان استفاده مى‌كرد، و همواره پيرامون او مى‌گشتند و او از اينان كمك‌