تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥١٤ - شرح آيات

پروردگار سبحان ما مناظر قيامت را در سوره‌هاى قرآن به گونه‌اى تقسيم كرده و شرح داده كه با موضوعهاى هر سوره متناسب است، پس اگر سوره «الزّخرف» باشد از روابط مادّى انسان سخن مى‌گويد كه مى‌بينى با موضوع اين سوره مناسبت دارد، مانند سرانجام اين روابط در آخرت. قرآن كريم قبل و بعد از هر بينشى از آخرت سخن مى‌گويد تا آن را بشكافد و بيان كند، زيرا اگر نفس را بدون تذكّر و يادآورى آخرت رها كنند بيگمان سركشى مى‌كند و زور مى‌گويد، و از بينشها سود نمى‌جويد، و نمى‌انديشد كه سرانجام اين دو صفت بد چه مى‌شود. روايتى تاريخى مى‌گويد: «عقبة بن ابى معيط با پيامبر (ص) همنشينى مى‌كرد و قريش مى‌گفتند: عقبة بن ابى معيط بچّه شده است، دوستى به نام اميّة بن خلف بدو گفت: ديدار من و تو حرام باشد اگر محمد را ببينى و خود بر روى او نيفكنى! عقبة اين كار را كرد، و پيامبر (صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم) نذر كرد كه او را بكشد، و در روز بدر به نشانه‌اى او را بكشت، و اميّه نيز در معركه كشته شد. گفته‌اند اين آيه درباره آن دو نازل شده است». [٧٦] اگر چنان رفاقتى كه بر پايه غير ايمانى نهاده شده بود عقبه را به اميّه نمى‌پيوست، آيا سرانجام او چنين مى‌شد؟! «الْأَخِلَّاءُ يَوْمَئِذٍ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ إِلَّا الْمُتَّقِينَ‌- در آن روز دوستان- غير از پرهيزگاران- دشمن يكديگرند.» آرى، انسان از دوستى ناگزير است، پس بايد به جستجوى كسى برآيد كه او را به حق راهنمايى كند، و در كار دين و دنيايش بدو مدد رساند، امام صادق عليه السّلام به ما چنين فرمود

«در جستجوى دوستى با پرهيزگاران باش، گرچه در ظلمات زمين باشد، و گرچه عمرت را در يافتن آنان تمام كنى،/ ٥١٧ زيرا خداى عزّ و جلّ پس از پيامبران- صلوات اللَّه عليهم- برتر و بهتر از آنان بر روى زمين نيافريده است. و خدا به‌