تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٥١ - سوره الزخرف(٤٣) آيات ٢٦ تا ٣٥

اگر براى شما چيزى بياورم كه از آنچه پدرانتان را بر آن يافته بوديد هدايت كننده‌تر باشد؟» و اين طعنه‌اى است غير مستقيم و غير تند به عقيده پدران، پس پيامبر به سيرت و روش پدران طعنه نمى‌زند،/ ٤٥٥ بلكه مردم را به پيروى راه هدايت كننده‌تر فرامى‌خواند، و اشاره مى‌كند كه پدران هدايت نيافته بودند، يا راهشان براى همان زمان خودشان درست بوده و پيشرفت زمان و دگرگون شدن شرايط آن را منسوخ كرده است. پس عكس العمل قومهاى اين پيامبران نسبت به اين دعوت چه بوده است؟

«قالُوا إِنَّا بِما أُرْسِلْتُمْ بِهِ كافِرُونَ‌- گفتند: ما به آيينى كه شما را بدان فرستاده‌اند بى‌ايمانيم (و كفر مى‌ورزيم).» بدانچه پيامبران را بدان فرستاده‌اند كفر ورزيدند، و جعلى بودن ادّعاى خود را حتمى بودن پيروى خود از پدرانشان آشكار ساختند. هرگز ... پدرانشان مسئول كفر اينان نيستند، بلكه خود اينان مسئول‌اند و باز خواست مى‌شوند.

[٢٥] و وقتى با آنها اتمام حجّت شد، و مسئوليّت آنها نسبت به اعمالشان تثبيت گرديد، آن گاه انتقام فرا رسيد.

«فَانْتَقَمْنا مِنْهُمْ فَانْظُرْ كَيْفَ كانَ عاقِبَةُ الْمُكَذِّبِينَ‌- پس از آنها انتقام گرفتيم. و بنگر كه عاقبت تكذيب كنندگان چگونه بوده است.» خواه انسان به جرم خود اعتراف كند يا اعتراف نكند، براستى وقتى از راه دور شود قضاى خدا بر او واقع مى‌شود، و همچنين انكار مسئوليّت بدو سودى نمى‌رساند.

/ ٤٥٦

[سوره الزخرف (٤٣): آيات ٢٦ تا ٣٥]

وَ إِذْ قالَ إِبْراهِيمُ لِأَبِيهِ وَ قَوْمِهِ إِنَّنِي بَراءٌ مِمَّا تَعْبُدُونَ (٢٦) إِلاَّ الَّذِي فَطَرَنِي فَإِنَّهُ سَيَهْدِينِ (٢٧) وَ جَعَلَها كَلِمَةً باقِيَةً فِي عَقِبِهِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ (٢٨) بَلْ مَتَّعْتُ هؤُلاءِ وَ آباءَهُمْ حَتَّى جاءَهُمُ الْحَقُّ وَ رَسُولٌ مُبِينٌ (٢٩) وَ لَمَّا جاءَهُمُ الْحَقُّ قالُوا هذا سِحْرٌ وَ إِنَّا بِهِ كافِرُونَ (٣٠)

وَ قالُوا لَوْ لا نُزِّلَ هذَا الْقُرْآنُ عَلى‌ رَجُلٍ مِنَ الْقَرْيَتَيْنِ عَظِيمٍ (٣١) أَ هُمْ يَقْسِمُونَ رَحْمَتَ رَبِّكَ نَحْنُ قَسَمْنا بَيْنَهُمْ مَعِيشَتَهُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ رَفَعْنا بَعْضَهُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجاتٍ لِيَتَّخِذَ بَعْضُهُمْ بَعْضاً سُخْرِيًّا وَ رَحْمَتُ رَبِّكَ خَيْرٌ مِمَّا يَجْمَعُونَ (٣٢) وَ لَوْ لا أَنْ يَكُونَ النَّاسُ أُمَّةً واحِدَةً لَجَعَلْنا لِمَنْ يَكْفُرُ بِالرَّحْمنِ لِبُيُوتِهِمْ سُقُفاً مِنْ فِضَّةٍ وَ مَعارِجَ عَلَيْها يَظْهَرُونَ (٣٣) وَ لِبُيُوتِهِمْ أَبْواباً وَ سُرُراً عَلَيْها يَتَّكِؤُنَ (٣٤) وَ زُخْرُفاً وَ إِنْ كُلُّ ذلِكَ لَمَّا مَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ الْآخِرَةُ عِنْدَ رَبِّكَ لِلْمُتَّقِينَ (٣٥)