تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣١٤ - شرح آيات

نمى‌بينم مگر آن كه هر كس را كه بدين كيش درآمده از آن باز گردانم. پس نزد يارانش كه دعوت او را پذيرفته بودند مى‌رفت و به آنان مى‌گفت: دينى كه شما را بدان دعوت كردم باطل است و من خود آن را ساخته‌ام. آنان مى‌گفتند: دروغ مى‌گويى و اين دين حق است، ولى تو خود در دينت شك كرده و از آن برگشته‌اى.

چون چنين ديد زنجيرى را با ميخى به ستونى بست و آن را بر گردن خود افكند و گفت: اين زنجير را از گردن خود نمى‌گشايم مگر آن كه خداى عزّ و جلّ توبه‌ام را بپذيرد، پس خداى عزّ و جلّ به پيامبرى از پيامبران خود وحى كرد: به فلان بگو: به عزّتم سوگند اگر آن قدر مرا بخوانى كه بند بندت از هم جدا شود توبه‌ات را نمى‌پذيرم مگر آن كسانى را كه به دين خود دعوت كرده‌اى و پذيرفته‌اند و سپس مرده‌اند بازآورى و از آن كيش برگردانى». [٣١] اگر انسان از راه رسالت پيروى كند خدا روزى او را بدين يا آن صورت مى‌رساند، خداوند گويد: «وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً وَ يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ‌ [٣٢] و هر كه از خدا بترسد، براى او راهى براى بيرون شدن قرار خواهد داد. و از جايى كه گمانش را ندارد روزيش مى‌دهد».

/ ٣٢٣ «وَ هُوَ الْقَوِيُّ الْعَزِيزُ- و او توانا و قدرتمند است.» عزيز همان مهيمن و مسلّط است، و سلطان مهيمن آن است كه فرمان خود را بر مردم واجب الاجراء مى‌سازد.

[٢٠] براى آن كه قرآن انگيزه‌هاى كسب را نزد انسان تهذيب و پاكيزه كند تا او را به شرك نسبت به خداوند و زد و خورد با نظاير خود وا ندارد، ميان آنچه انسان براى دنياى خود به دست مى‌آورد و آنچه براى آخرت به دنبال آن مى‌پويد مقايسه مى‌كند و مى‌گويد

«مَنْ كانَ يُرِيدُ حَرْثَ الْآخِرَةِ نَزِدْ لَهُ فِي حَرْثِهِ‌- هر كس كشت آخرت‌