تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٨٩ - شرح آيات

ربوبيّت و خود خدا پندارى برمى‌خيزد) هرگز انسان را به جايى نمى‌رساند، و انسان را چه ارزشى است كه حتى بر پروردگار خود بزرگى بفروشد؟! و آيا نمى‌بيند كه خداوند آسمانها و زمين را آفريده و اين آفريده‌ها بسى از او بزرگترند؟! ولى بيشتر مردم نمى‌دانند.

پنجم: كردار شايسته، از آن رو كه نابينا و بينا برابر نيستند، هم چنان كه زشتكاران و نكوكاران برابر نيستند، و خداوند هر يك را به اندازه كردارش در روز قيامت پاداش مى‌دهد، و با وجود آن كه در وقوع آن روز هيچ ترديدى نيست بيشتر مردم ايمان نمى‌آورند.

شرح آيات

[٥١] خدا وعده داده است- و چه كسى از خداوند خوش قول‌تر و راستگوتر است- كه پيامبرانى را كه عهده‌دار مسئوليّت ابلاغ وحى خود كرده، و به ايشان امر كرده كه بدو توكّل كنند و كارهاى خود را بدو واگذارند، پيروز مى‌كند. و بسى دور است كه با ايشان خلف وعده كند يا ايشان را كه امر كرده بر او توكّل كنند فرو گذارد يا پس از آن كه كارهايشان را به حسن تدبير او واگذاشته‌اند، رها كند.

اين يارى و پيروزى بخشى به مؤمنان پيرو پيامبران نيز مى‌رسد، زيرا آنها همگى در مسئوليت و سرانجام كار اشتراك دارند.

«إِنَّا لَنَنْصُرُ رُسُلَنا وَ الَّذِينَ آمَنُوا- ما پيامبرانمان و مؤمنان را يارى مى‌كنيم.» و براى آن كه برخى نپندارند كه يارى خدا مخصوص به آخرت است تأكيد كرده است كه يارى او از دنيا به آخرت ادامه مى‌يابد و كشيده مى‌شود

«فِي الْحَياةِ الدُّنْيا- در زندگى دنيا.»/ ٩٥ و قرآن كريم سراسر گواه جريان اين يارى است كه از نوح (ع) آغاز شده است و به محمّد (ص) منتهى مى‌شود، و شامل ديگر پيامبران و صدّيقان و شهيدان و صالحان- كه شهريار آسمان بر تمام آنان درود فرستد- مى‌شود.