تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥١٨ - شرح آيات

شادمانى دل، و سرور ديده، و لذّت سماع، و آرايش و بوس خوش است.

[٧١] «يُطافُ عَلَيْهِمْ بِصِحافٍ مِنْ ذَهَبٍ وَ أَكْوابٍ وَ فِيها ما تَشْتَهِيهِ الْأَنْفُسُ وَ تَلَذُّ الْأَعْيُنُ‌- قدحهاى زرّين و سبوها را در ميانشان به گردش مى‌آورند. در آنجاست هر چه نفس آرزو كند و ديده از آن لذّت ببرد.» ورود به بهشت همان روز جشن مؤمنان است، پس در بهشت قدحهاى زرّين و سبوهايى را كه تنگهاى بلور است بر مؤمنان مى‌گردانند، و در بهشت هر چه نفسها آرزو كند از انواع لذّتبخشها، از حور تا غلمان و تا گونه گون خوراكها و شراب گوارا و حرير، و آنچه ديدگان از آن لذّت برد وجود دارد، پس همه چيز زيبا و دلرباست، و سخن را خلاصه كرده است زيرا شرح جزئيّات برتر از سطح دريافت عقل ما افراد بشر است.

در تفسير اين آيه احاديثى دائر بر حرمت به كار بردن ظرفهاى طلا و نقره آمده است، زيرا/ ٥٢٠ اين دو فلز كرامت و بزرگداشتى براى مؤمن در آخرت است. (و درباره صحاف) گفته‌اند: الصّحفة ظرفى است كه گنجايش خوراك پنج تن را دارد، [٧٩] امّا درباره (اكواب، جمع الكوب) گفته‌اند: كوزه بى دسته است. [٨٠] «وَ أَنْتُمْ فِيها خالِدُونَ‌- و در آنجا جاودانه خواهيد بود.» نه بيمى از مرگ و نه بيمى از انتقال به دوزخ.

[٧٢] «وَ تِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِي أُورِثْتُمُوها بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ‌- اين بهشتى است كه به پاداش كارهايى كه كرده‌ايد به ميراثش مى‌بريد.» خدا مؤمنان را در برابر كارهايى كه كرده‌اند وارد بهشت مى‌كند، پس بهشت به آرزو كردن نيست بلكه به سعى و كوشش و كار است، و نه هر كارى، هرگز ... بلكه كار خالصانه براى خدا، و شايد كلمه «وراثة» كلمه سپاسى است كه به كسى كه كردار شايسته كرده است گفته مى‌شود، و او شادمانى روحى را به‌