تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٨ - شرح آيات

در حالى كه خداوند بر هر كس فرشتگانى گماشته كه هر حركتى را كه از او سرمى‌زند، به سود يا زيانش مى‌نويسند، و او خود از پشت سر آنان مراقب و مواظب است؟! اكنون سؤالى گسترده دامن در افق ترسيم مى‌شود كه بسا همه چيز سخن از آن مى‌گويد، زيرا سؤال پهنه‌اى است كه وضع موجود و حال اقتضاى آن را دارد، و ندا كننده‌اى از جانب خدا آن را ندا مى‌دهد، و آن سؤال اين است

«لِمَنِ الْمُلْكُ الْيَوْمَ‌- در اين روز فرمانروايى از آن كيست؟» و زبان واقعيّت بدان پاسخ مى‌دهد، و اين پاسخ همان است كه در سوره آغازين قرآن آمده و خداوند را چنين توصيف كرده است كه «مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ‌- فرمانرواى روز جزا». و در اينجا نيز قرآن بدين ندا يا سؤال مفروض پاسخ مى‌دهد

«لِلَّهِ الْواحِدِ- از آن خداى يكتا.» پس هيچ كس در فرمانروايى و حكمرانى با او شريك نيست.

«الْقَهَّارِ- سخت چيره.» قهّار همان بارزترين ويژگى يكتايى در فرمانروايى است، چه هيچ چيزى خدا را ناتوان نمى‌سازد و مقهور نمى‌كند، و هيچ كسى در فرمانروايى با او منازعه نمى‌كند مگر آن كه خداوند او را در هم شكند، و فرمانروايى خدا تنها منحصر به آخرت نيست بلكه او مالك و فرمانرواى مطلق دنيا نيز هست. امّا كافران به سبب فقدان بينش رهنما از ديدن اين حقيقت كورند و با لجاج و عناد خود از آن روى بر مى‌گردانند و رسالتهاى الهى را ردّ مى‌كنند، ولى مؤمنان اين حقيقت را بژرفى مى‌شناسند، و از اين رو به خداوند تسليم مى‌شوند و سر مى‌سپارند و نسبت به كسانى كه خدا ايشان را برگزيده فرمانبردارند و از آنان خرسند هستند.

/ ٤١ در خبر از يعقوب الاحمر در تفسير اين آيه آمده است كه گفت: ما بر ابى عبد اللَّه (امام صادق) عليه السّلام وارد شديم تا او را بر مرگ اسماعيل (فرزندش) تسليت دهيم. آن حضرت بر او رحمت فرستاد و سپس گفت: «همانا خداى عزّ و جلّ به پيامبر خود خبر مرگ او را چنين داد و گفت: «إِنَّكَ مَيِّتٌ وَ إِنَّهُمْ‌