تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٣٦ - شرح آيات

است به وسيله آنها سير مى‌كنيم، و بارهاى خود را هم چنان كه كشتيها عمل مى‌كنند، بر آنها مى‌نهيم ... و بزرگترين نعمتى كه خدا به وسيله آنها به ما نشان مى‌دهد/ ١٤٠ نشانه‌هاى اوست تا به شناخت آفريننده قدرتمند خود نايل شويم، پس چرا آيات پروردگارمان را تكذيب كنيم؟

قرآن براى آن كه حجاب غرور و به خود فريفتگى را كه مانع رهيابى به وسيله آيات خداست بردارد، ما را يادآور سرانجام كافران به آيات مى‌شود، و به ما فرمان مى‌دهد كه در زمين سير كنيم تا ببينيم سرانجام كسانى كه پيش از ما بوده‌اند چگونه بوده است. آيا به شمار از ما بيشتر و به نيرو زورمندتر از ما نبوده و آثارى بزرگتر از ما در زمين نگذاشته‌اند؟ ولى چون (آيات خدا را) تكذيب كردند به بدترين وضعى نابود شدند و چيزهاى مادّى كه به دست آورده بودند، شفيع آنها نشد و سوديشان نداد. به آنها به وسيله پيامبران اعلام خطر شد امّا آنها به اندك دانشى كه داشتند دلخوش و فريفته گشتند و به اعلام خطرها پاسخ ندادند، پس آنچه آن را مسخره مى‌كردند آنها را در ميان گرفت.

آنها به گمراهى خود ادامه دادند تا عذاب خدا را ديدند، و آنجا گفتند: ما به خدا به يكتايى ايمان آورديم به شريكانى غير از او كافر شديم ... ولى آيا اين ايمانشان سودى به آنان مى‌رساند؟ هرگز ... سنّت خدا بر عدم امكان آن جارى شده، و كافران در آنجا زيان بينند.

آيا ما از سرنوشت آنها عبرت نگيريم و به اعلام خطرهاى خدا پاسخ ندهيم و به پيامبران او گوش نسپاريم؟!

شرح آيات

[٧٧] هنگامى كه خدا خواست آسمانها و زمين را بيافريند آن دو را ناگهان نيافريد بلكه براى اين آفرينش شش روز را مقدّر كرد، و اين چنين، جهان ما آميخته و سرشته با زمان بود، و سنّت خدا در ديگر امور دنيا كه اراده كرده نيز همچنين است. اگر به جدل فرض كنيم كه همه چيز بفوريّت تحقّق مى‌يافت چهره جهان ما