تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٤٥ - سوم چرا بويژه دوستدارى؟

نمى‌شوند/ ٣٥٠ زيرا ناشى از حقّ‌اند كه هيچ تغيير نمى‌پذيرد، و اين خود دلالت مى‌كند كه اين قرآن درست است و آن فرهنگها باطل‌اند.

«إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ- او به هر چه در دلها مى‌گذرد داناست.» همانا خدا آنچه را در دل ما مى‌گذرد مى‌داند، از اين رو او با جوانب مثبت به درمان جوانب منفى آنچه در دلهاى ماست مى‌پردازد. خواهشها و آرزوهاى دراز ما را با خرد و شناختى كه در دلهاى ما متمركز مى‌سازد درمان مى‌كند.

[٢٥] انسان هر چند محتاط و پرهيز كننده باشد نمى‌تواند خود را از لغزشها حفظ كند، و اين دليل بر آن است كه انسان إله نيست، و ضعف طبيعت در او وجود دارد، از اين رو خداوند توبه را از بندگان خود مى‌پذيرد. مگر نه اين كه او آفريننده است و از ساختار جسمى و روانى انسان آگاه است، و مى‌داند كه آدمى در برابر امواج خواهشها و فشارهاى زندگى ناتوان است؟ ولى مؤمنان كسانى هستند كه به سرعت ايمان خود را باز مى‌گردانند و از لغزش و سقوطهاى خود به يارى تو به به درگاه خدا بر مى‌خيزند، زيرا از آمرزش بزرگ و مهربانى و رحمت فراگيرش خبر دارند و او را چنين مى‌شناسند.

«وَ هُوَ الَّذِي يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ‌- و اوست كه توبه بندگانش را مى‌پذيرد.» پس اگر به سوى او باز گردند آنان را با خوشامد مى‌پذيرد.

«وَ يَعْفُوا عَنِ السَّيِّئاتِ‌- و از گناهان عفوشان مى‌كند.» پس هنگامى كه گناهى پس از گناهى مرتكب مى‌شوى، گناهان در ذهنت انبوه مى‌شود و آثارى منفى بر واقعيّت وجودت مى‌گذارد، امّا رحمت گسترده خدا مى‌رسد تا دلت را از آنها پاك سازد.

«وَ يَعْلَمُ ما تَفْعَلُونَ‌- و هر چه مى‌كنيد مى‌داند.» پس تو در ميان توبه به پروردگار خود يا انتظار كشيدن مجازات او قرار دارى، زيرا او آنچه را مى‌كنى مى‌داند و بنا بر اين نمى‌توانى آن را پنهان كنى.

/ ٣٥١ [٢٦] «وَ يَسْتَجِيبُ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ يَزِيدُهُمْ مِنْ‌