تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٤٣ - سوم چرا بويژه دوستدارى؟

كسان به ابراهيم همانا پيروان او و اين پيامبر و مؤمنان هستند». پس نزديكترين مردم به ابراهيم پسران ابراهيم نيستند (به اعتبار فرزندى او) بلكه كسانى هستند كه از ابراهيم عليه الصلاة و السّلام پيروى كردند.

همچنين نزديكترين مردم به محمد و آل او كسانى هستند كه از ايشان پيروى كردند و ايشان را به رهبرى و پيشوايى خود گرفتند، و از اينجاست كه در حديث منقول از امام جعفر بن محمد صادق (ع) آمده است

«دوستدارى و ولايت من نسبت به محمد مرا از ولادت و فرزنديم نسبت بدو خوشتر است و محبوبتر».

آرى، هنگامى كه خدا مى‌خواهد رسالت خود را در خاندانى پاكيزه پشت اندر پشت قرار دهد، خاندان پيامبر را برمى‌گزيند كه گرامى‌ترين آفريدگان نزد اويند و برترين آنها در پيشگاهش، آن گاه آنان را از هر آلودگى پاك و بر كنار مى‌دارد و پليدى را از ايشان مى‌زدايد و دور مى‌كند و آنان را نزد خود بر مى‌گزيند، هم چنان كه‌ آلَ إِبْراهِيمَ وَ آلَ عِمْرانَ‌ را يك به يك برگزيد.

و اين چنين پروردگار ما اين امامان را از خاندان پيامبر (ص) برگزيد.

[٢٤] هر گاه پروردگار ما امرى بزرگ را به ما يادآور شود به دروغزنان نسبت به قرآن را كه پيامبر او را متّهم به افترا كرده‌اند نهيب مى‌زند و مى‌راند، چرا؟

زيرا توجيه و بهانه شايعى كه صاحبان دلهاى بيمار براى فرار از مسئوليتهاى پذيرفتن فرمانهاى دشوارنماى رسالت بدان پناه مى‌برند همان تكذيب و دروغ شمردن آنهاست، و چنين است كه وقتى فرمان پرداخت مزد رسالت در نگهبانى از آن از طريق دوستدارى اهل بيت پيامبر رسيد، گروه گرايى و تعصّب برخى را برانگيخت و گفتند: وى اين سخن را از آن رو گفت كه ما براى اهل بيت او نبرد كنيم و آنان را ياورى دهيم، پس خداوند اين آيه را فرستاد: «أَمْ يَقُولُونَ ....

/ ٣٤٩ «أَمْ يَقُولُونَ افْتَرى‌ عَلَى اللَّهِ كَذِباً- يا مى‌گويند كه بر خدا دروغ مى‌بندد.» اين سخنى است سخت گزاف، چگونه به پيامبر راستگوى امين خدا نسبت‌