تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٧٣ - شرح آيات

و آيا خردمند آن را بر اين اختيار مى‌كند و ترجيح مى‌دهد؟! هرگز ...

[٤٠] آن مؤمن در بيان معارف فرهنگ رسالتى به سبب علاقه خود به نجات مردم از گمراهيهاى طاغوت هم چنان پيش مى‌رود و مى‌گويد

«مَنْ عَمِلَ سَيِّئَةً فَلا يُجْزى‌ إِلَّا مِثْلَها- هر كس كار بدى بكند جز همانند عملش كيفر نيابد.» و اين از عدالت و رحمت خدا نسبت به بندگان خود است. و شايد مراد مؤمن از اين بيان رسوا ساختن سياست مبتنى بر ظلم و جور فرعون بود.

«وَ مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى‌ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ‌- و هر كس از مرد و زن كه مؤمن باشد و عمل صالحى به جاى آورد.» مقياس نزد خدا همان عمل است، اما تمايزهاى مادّى و ظاهرى- كه نظامهاى فاسد بشرى آنها را برقرار كرده- هرگز، هيچ معنايى ندارد. آرى، در اينجا يك امر وجود دارد كه عمل بر محور آن دور مى‌زند و جز بدان پذيرفته نمى‌شود، و همان ايمان است. و كسانى كه اين دو شرط (عمل+ ايمان) در وجود آنان گرد آمده كسانى هستند كه وارد بهشت مى‌شوند.

«فَأُولئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ يُرْزَقُونَ فِيها بِغَيْرِ حِسابٍ‌- آنان‌اند كه به بهشت داخل مى‌شوند و در آن بى‌حساب روزيشان دهند.»/ ٧٦ مشكل بسيارى از كسانى كه ايمان به حق و عمل بدان را رد مى‌كنند اين است كه آنها به حق از خلال گرفتارى و رنجى كه پيامد (دنيوى) ايمان بدان است مى‌نگرند، و، براى اين مشكل هيچ علاج و چاره‌اى بهتر از توجّه دادن به نعمتهاى آخرت كه همان ثمره ايمان و عمل است، وجود ندارد. وقتى آن مؤمن سخن خود را با پيروان فرعون كه غرق در مادّه بودند بر اين نكته متمركز كرد، خواست اين مشكل را چاره كند، چه آنان مى‌پرسيدند: اكنون ما فرعون را ترك مى‌كنيم و اين نعمت را از دست مى‌دهيم، آن گاه از پيروى حق چه چيزى به دست مى‌آوريم؟!