تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٧٢ - شرح آيات

نمونه‌اى راستين از تقيّه‌اى كه خداى تعالى آن را مى‌پسندد به ما نشان دهد. اين تقيّه برخاسته از ايمان و اراده و طرحريزى و اقدام است و نتيجه ضعف اراده و بيم انسان و راحت طلبى او نيست. و بنا بر اين آماده سازى و تمهيدى است براى مبارزه و گرد آوردن نيروها و انفجار نبرد در وقت مناسب خود.

بدين سان مؤمن آل فرعون توانست مانع توطئه‌هاى فرعون شود كه به قصد كشتن موسى عليه السلام صورت مى‌گرفت، و پروردگار ما بدين گونه به عهد خود داير بر يارى و پشتيبانى از پيامبر امين خود وفا كرد.

«وَ قالَ الَّذِي آمَنَ يا قَوْمِ اتَّبِعُونِ أَهْدِكُمْ سَبِيلَ الرَّشادِ- آن مردى كه ايمان آورده بود گفت: اى قوم من! از پى من بياييد تا به راه صواب هدايتتان كنم.» پس او از يك سو با فرعون مبارزه مى‌كرد و از سوى ديگر اطرافيان او را به پيروى از خود فرا مى‌خواند، و از پيروان رسالت همين مى‌سزد كه در زندگى به رسالت خود اعتماد داشته باشند و خود را به عنوان رهبران مردم به جاى رهبريهاى فاسد مطرح كنند.

/ ٧٥ [٣٩] هنگامى كه آن مؤمن ريشه‌هاى انحراف و نقطه ضعفى را كه اطرافيان فرعون را به گرد آمدن در پيرامون او تشخيص داد و دريافت كه مادّه گرايى و آزمندى به مال است كه در پشت خس و خاشاك دنيا شكل گرفته، آنان را يادآور آخرت شد كه با نوع نعمتهاى برتر خود از دنيا متمايز است، در حالى دنيا و آنچه در آن است شبيه كالا و ره توشه‌اى است كه مسافر همراه خود بر مى‌دارد و طبيعة اندك و محدود است، هم چنان كه بر تفاوت مهمّ ديگرى نيز تأكيد كرد كه: همانا نعمت آخرت دايم و پايان ناپذير است و حساب زمان در آن لغو شده است در حالى كه دنيا بسيار محدود است.

«يا قَوْمِ إِنَّما هذِهِ الْحَياةُ الدُّنْيا مَتاعٌ وَ إِنَّ الْآخِرَةَ هِيَ دارُ الْقَرارِ- اى قوم من! اين زندگى دنيا (توشه مسافر و) مايه تعيّشى است و آخرت سراى بقاست.»