تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٩٢ - شرح آيات

برخاست تا آمد و نزد پيامبر خدا (ص) نشست. حديث آنچه را عتبه به حضرتش گفت و مال و ملك و ديگر چيزهايى را كه به او پيشنهاد كرد يادآور شده است، تا آن كه عتبه سخن خود را تمام كرد. آن گاه پيامبر خدا (ص) بدو گفت: اى ابا وليد آيا سخنت را تمام كردى؟ گفت: آرى، گفت: اكنون از من بشنو. گفت: بگو

پس پيامبر خدا (ص) گفت: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ. حم. تَنْزِيلٌ مِنَ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ. كِتابٌ فُصِّلَتْ آياتُهُ قُرْآناً عَرَبِيًّا لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ ...- به نام خداى بخشاينده مهربان. حا، ميم. كتابى است كه از جانب آن بخشاينده مهربان نازل شده است. كتابى است كه آيه‌هايش به وضوح بيان شده، قرآنى است به زبان عربى براى مردمى كه مى‌دانند ...» هنگامى كه عتبه اين كلمات را مى‌شنيد گوش بدانها فرار داده بود، و هر دو دست خود را پشت سر نهاده و بدانها تكيه كرده بود و از پيامبر سخن مى‌نيوشيد، تا پيامبر خدا (ص) به جايگاه سجده در اين سوره رسيد و سجده گزارد. آن گاه گفت: اى ابا وليد آيا شنيدى؟ گفت: شنيدم، گفت

اينك تو و آنچه شنيدى! پس عتبه برخاست و نزد ياران خود آمد. آنان به يكديگر گفتند: سوگند به اللَّه كه ابو الوليد به گونه‌اى جز بدانسان كه مى‌رفت بازگشته است. چون با ايشان نشست بدو گفتند: اى ابا وليد! چه دارى و بر تو چه گذشت؟ گفت: به اللَّه سوگند گفتارى شنيدم كه هرگز چنان نشنيده‌ام، به خدا، نه شعر است، نه سحر است و نه كهانت و پيشگويى، به خدا بايد همان گفتارى باشد كه خبرش را شنيده‌ام. [١٦] [١٩] امّا عذاب آخرت بزرگتر و دردناكتر، و سخت‌تر و پاينده‌تر است، و عذابى كه كافران در دنيا ديده‌اند، مطلقا به قدر ذرّه‌اى با عذاب آخرت قابل قياس نيست، زيرا عذاب آخرت دو عنصر شدّت و پايندگى را همراه دارد، «وَ لَعَذابُ الْآخِرَةِ أَشَدُّ وَ أَبْقى‌ [١٧] هر آينه عذاب آخرت سخت‌تر و پايدارتر است».