تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٥ - شرح آيات

/ ١٦

آمرزنده گناه و توبه‌پذير

رهنمودهايى از آيات

المؤمن و غافر دو نام اين سوره مبارك‌اند، كه گفتگو از قرآن (يا بهتر بگوييم گفتگو از خود را) پيش از سخن گفتن درباره هر چيز ديگر، آغاز مى‌كند. و سبب آن اين است كه راه برانديشه پيشى مى‌گيرد و هر كس بخواهد چيزى را بشناسد و نسبت بدان معرفت حاصل كند، نخست بايد راهى را كه بدان منجر مى‌شود بشناسد، و قرآن خود همان طريقه و راهى است كه از خلال آن زندگى را مى‌فهميم و بيماريهاى روانى و عقلى و جز آن را كه مانع فهم درست انسان مى‌شود، درمان مى‌كنيم.

بيشتر سوره‌هاى قرآن، هنگامى كه به سخن گفتن از خود قرآن آغاز مى‌كنند، به انواع گوناگون به بيم دادن و ترساندن كسانى مى‌پردازند كه به پيروى از خواهشهاى نفسانى و اوضاع و احوال خود حقيقت را انكار مى‌كنند. در اين آيات، قرآن كسانى را به ما معرّفى مى‌كند كه به سبب بيمارى نفوس خود نسبت به حق كفر مى‌ورزند نه به سبب نقص در آيات و نشانه‌هاى دالّ بر حق، زيرا آن آيات و نشانه‌ها بيانى واضح و آشكار براى حق به وسيله حق هستند.

/ ١٧

شرح آيات

«بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌ به نام خداى بخشاينده مهربان.» او پروردگارى است كه او را به خدايى شناسند و بدو پناه برند، و كسى است كه بدو دادخواهى كنند و از او مدد خواهند، و هر بيچاره و نيازمندى بدو