تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٧٦ - شرح آيات

همگان را دارد.

«وَ لَنْ يَنْفَعَكُمُ الْيَوْمَ‌- و آن روز (پشيمانى و آرزوى جدايى) شما را سودى ندهد.» يعنى اين كه آرزو مى‌كنيد كه كاش از يكديگر جدا مى‌بوديد به شما سودى نمى‌رساند، زيرا اين آرزو بعد از آن پيدا شده كه خود به خويشتن ستم كرده‌ايد.

«إِذْ ظَلَمْتُمْ أَنَّكُمْ فِي الْعَذابِ مُشْتَرِكُونَ‌- چون خود به خويشتن ستم كرديد در عذاب شريك باشيد.» (مفسّران) گفته‌اند: اشتراك در آن عذاب نيز سودى براى شما ندارد، زيرا عذاب تقسيم نمى‌شود (كه در نتيجه به هر يك سهمى كمتر برسد) بلكه هر يك را سهمى كامل از عذاب است،/ ٤٧٩ و گفته‌اند: كسى از عذاب ديگرى تسلّى نمى‌يابد، پس آنجا بليّه‌اى نيست كه چون عموميّت يابد و همگانى شود تحمّل پذير و عادى گردد، زيرا عذاب آنجا هرگز بر كسى عادى و در نتيجه خوشايند نخواهد شد، چون عذابى است بسيار سخت و جاودانه.

و براى آن كه همنشينان بد جاودانه با يكديگر در جنگ و جدالند و از اين رو هرگز يكى تسلّى نمى‌يابد.

[٤٠] هنگامى كه همنشين بد دوست خود را گمراه مى‌كند، مثل وى مثل كر و كور است.

«أَ فَأَنْتَ تُسْمِعُ الصُّمَ‌- آيا تو مى‌خواهى به كران سخن بشنوانى؟» هرگز ... زيرا اندام پذيرش صدا نزد او از كار افتاده، پس چگونه بشنود؟! و شاعر گفته است