تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٧٧ - شرح آيات

كه در گمراهى آشكار هستند راه بنمايى؟» هرگز ... زيرا كسى كه اندكى از راه منحرف شده اميد بازگشتن بدان مى‌رود، ولى كسى كه مسافتى دور در گمراهه پيموده چنان كه گمراهى او را فرا گرفته چگونه مى‌توان راهنمايى كرد؟

چنين است كه مى‌سزد از كسى كه تنها دنيا دوستى دلش را فرا گرفته و كارش بدانجا رسيده كه همه چيز را با مال و جاه، و نيروى ظاهرى مى‌سنجد، نااميد شد. براستى كه او در گمراهى آشكارى است، و آنچه او دارد تو را خوش نيايد تا بينديشى به چه وسيله آنها را به چنگ آورى و از دين و موضعگيريهاى خود عدول كنى و دست بردارى، هرگز ... آنچه نزد خداست بهتر و پايدارتر است.

[٤١] همانا سرانجام آنان عذاب در دنياست و اين قبل از آن عذاب بزرگتر است كه نزد پروردگارشان دارند. خواه اين عذاب پس از درگذشت تو صورت گيرد يا در زمان زندگى تو، به هر صورت چنان كسانى عذاب مى‌شوند، پس داراييها و فرزندان آنها تو را فريفته نسازد، و مگر و تبليغاتشان اندوهگينت نكند، و عليه آنها شتابكارى مخواه، زيرا عذابى كه در انتظار آنهاست سخت است.

«فَإِمَّا نَذْهَبَنَّ بِكَ فَإِنَّا مِنْهُمْ مُنْتَقِمُونَ‌- و اگر تو را ببريم، همانا از آنها انتقام مى‌گيريم.»/ ٤٨٠ در واقع وجود پيامبر و مؤمنان در ميان كافران عذاب آنها را براى مدّتى محدود به تأخير مى‌افكند، خداى تعالى گويد: «وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِيهِمْ وَ ما كانَ اللَّهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ‌ [٣٩] تا آن گاه كه تو در ميانشان هستى خدا عذابشان نكند و تا آن گاه كه از خدا آمرزش مى‌طلبند نيز خدا عذابشان نخواهد كرد».

[٤٢] خدا در زمان پيامبر و در برابر ديد او يا مبلّغان پيرو او كافران را عذاب مى‌كند تا نيروى خود را به ايشان بنمايد و چشم (و دلشان) از تأييد و پيروزى رساندن‌