تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٣٨ - شرح آيات

گرامى‌ترين بندگان برگزيده خود را بدين ادب پرورده است! چه قدر دشوار (و در عين حال با شكوه) است كه دل از هر انگيزه تمايل شخصى حتى اگر ميل شخصى به انتقام گيرى از دشمنان خدا باشد وارهد.

اما اين ويژگى (با همه دشوارى) همان خصوصيّت مطلوب در جنبش پيروان پيامبران است، و اگر نباشد نهضت از راه راست منحرف مى‌شود و اطمينان بدان و حاملان آن از ميان مى‌رود و حجّت بر بندگان خدا استوار نمى‌شود، آنجا كه جويندگان مناصب بسيارند، و اگر آنان نيز منصب را نصب عين خود قرار دهند امر بر توده مردم مشتبه مى‌شود كه شايد آنان نيز دين را وسيله دستيابى به سلطه و قدرت قرار داده‌اند،/ ١٤٢ هرگز ... ايشان از گونه‌اى ديگرند، و حتى اگر قدرت و سلطه شتابان به سوى ايشان بيايد، ايشان خود را از لذّات و فريبندگيهاى او دور مى‌سازند، و اين رهبر نمونه ايشان سرور بشر محمد بن عبد اللَّه و خاتم پيامبران (ص) است كه قريش كوشيدند زيباترين زنانشان و بهترين اموالشان را همراه با حكومت بر خود بدو تقديم كنند، و او هر چيزى جز تبليغ دعوت خويش را رد كرد.

و اگر دنيا دوستى در دل دعوت كننده بياميزد از جايى كه بداند يا نداند در تصميمات استراتژيك او تأثير مى‌كند، زيرا كردار انسان همان تجسّم نيّات اوست، و پروردگار ما گفته است: «قُلْ كُلٌّ يَعْمَلُ عَلى‌ شاكِلَتِهِ‌ [٩٢] بگو هر كس بر حسب ذات و طبيعت خود عمل مى‌كند». پس شخصيّت درونى انسان خواه ناخواه از خلال اعمال او بروز مى‌كند، و بدين گونه اگر حاملان رسالت نيّات خود را خالصانه محض خدا نسازند، رسالت از مسير استوار خود منحرف مى‌شود.

گروهى از وابستگان به جنبشهاى رسالتى مى‌پندارند كه اين جنبشها حركاتى سياسى ولى به رنگ الهى است، پس اگر برخى دستاوردهاى فورى به مصلحت ديگر سياستمداران از آنان سلب شود رهبران جنبش را به ساده دلى و انعطاف متّهم مى‌كنند، و چون انتظارشان در راه پيروزى به درازا بكشد، مى‌بينى كه‌