تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٤٦ - سوم چرا بويژه دوستدارى؟

فَضْلِهِ‌- و دعاى كسانى را كه ايمان آورده‌اند و كارهاى شايسته كرده‌اند اجابت مى‌كند. و از فضل خويش آنان را افزون مى‌دهد.» چه چيزى را براى آنها اجابت مى‌كند؟ سياق آيه چنين الهام مى‌كند كه مؤمنان به ولايت خدا و سرسپردگان به امامت حق در معرض فشارهايى هولناك قرار مى‌گيرند، پس اگر درهم شكستند و سپس توبه كردند، خدا اين توبه را از آنان مى‌پذيرد و گناهانشان را مى‌بخشد و اگر از پروردگارشان يارى بطلبند به آنان يارى مى‌دهد و از فضل خود افزونشان مى‌دهد.

اين يكى از مصداقهاى اين آيه است، امّا اين آيه تمام دعاهاى مؤمنان را در برمى‌گيرد، و بويژه وقتى دعاى آنان در حق يكديگر باشد، و آنجا كه اين آيه را به شفاعت در ميان مؤمنان تفسير كرده‌اند روايتى در اين مورد آمده، و شك نيست كه دعاى مؤمنان نسبت به يكديگر گونه‌اى شفاعت و بلكه خود، شفاعت است.

از امام صادق (ع) روايت شده كه گفت: پيامبر خدا درباره اين گفته خدا: «وَ يَزِيدُهُمْ مِنْ فَضْلِهِ‌- و از فضل خويش آنان را افزون مى‌دهد» گفت

«شفاعت براى كسى كه آتش بر او واجب آمده از كسانى كه وى در دنيا به آنها نيكى كرده است». [٦٥] اين تفسير ما را به تعاون و همكارى بيشتر در ميان يكديگر برمى‌انگيزاند، زيرا آثار تعاون از دنيا به آخرت كشيده مى‌شود، و شايد يكى از ما به سبب كردار خود سزاوار آتش باشد ولى بيگمان پروردگار ما به دعا و درخواست برادرانش مى‌آمرزد.

امّا آنان كه به نداى خدا و دعوت حق پاسخ نمى‌دهند، نه تنها خداوند دعا و درخواستشان را اجابت نمى‌كند، بلكه خود نيز خويشتن را در معرض مجازات خدا و عذاب دردآور او قرار مى‌دهند.

«وَ الْكافِرُونَ لَهُمْ عَذابٌ شَدِيدٌ- و كافران را عذابى سخت است.»