تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٤٨ - رهنمودهايى از آيات

آنها را غرق كنند، نابود مى‌كند. و ايباق تلف كردن و هلاك كردن است.

/ ٣٥٤

اگر خدا روزى بندگانش را افزون كند در زمين فساد مى‌كنند

رهنمودهايى از آيات

پروردگار ما براى زدودن دل از پليدى آز و بزرگ خويشتنى، و براى بركندن ريشه‌هاى ستم و اختلاف- در اين آيات- ما را يادآور مى‌شود كه براستى خداوند روزى را به اندازه فرو مى‌فرستد، زيرا اگر خدا در روزى ايشان فراخى دهد و آن را بى‌حساب بفرستد مردم به يكديگر ستم مى‌كنند (پس مقدّر كردن و به اندازه دادن روزى از خداست، و انگيزه‌اى براى حرص و زد و خورد براى آن وجود ندارد، و محدود كردن آن براى مصلحت بشر است).

(و براى انسان شايسته است كه به خدا توكّل كند. آيا نمى‌بيند كه او چگونه به وى روزى مى‌دهد؟) اوست كه به هنگام سختى و آزمون، آن گاه كه نوميدى بر انسان چيره شده باران (رحمت و نعمت) را بر او مى‌باراند، پس او ولىّ ستوده‌اى است (و آدمى ناگزير بايد از حرص دست بكشد و كارها را بدو واگذارد).

(و هر چه آفريدگار در دل انسان بزرگ شود هر چيز ديگر غير از او در نظرش كوچك و ناچيز مى‌شود و بيشتر و بيشتر نسبت به حقّ، تواضع و فروتنى مى‌كند. به آثار عظمت پروردگارت بنگر!) و اوست كه آسمانها و زمين را آفريده و/ ٣٥٥ انواعى بى شمار از آفريدگان جنبنده را در آن دو پراكنده و هر گاه بخواهد آن را به قدرت خود گرد مى‌آورد.