تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٧٠ - شرح آيات

و امام على (ع) گفت

«مشورت خواستن عين رهيابى است، و كسى كه به خود رأيى كار كند خود را به خطر مى‌افكند». [٩٥] آن گاه قرآن پس از پرداختن به شورى مجموعه‌اى ديگر از صفتهاى مؤمنان را كه صفت مشورت كردن آنان را متكامل مى‌سازد براى ما مى‌آورد و مى‌گويد

«وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ‌- و از آنچه به آنها روزى داده‌ايم انفاق مى‌كنند.»/ ٣٧٦ خواه روزى مادّى باشد مانند مال و دارايى، يا معنوى مانند حكمت و دانش، پس همانا مؤمنان آن را در راه پيشرفت همگان انفاق و صرف مى‌كنند، و شك نيست كه اجتماع بخيل كه فرزندانش تنها در حدود خودخواهيها و مصلحتهاى شخص خويش مانده‌اند از شورى بهره‌اى نمى‌برد، زيرا تبادل افكار و اطّلاعات مقتضى مبادله منافع است، و همواره در پى مبادله كارشناسيهايى است كه از لحاظ اقتصادى براى مبادله افكار سود آور باشد، چه وقتى حالت بخشش و كرم در ميان نباشد و در نتيجه بيرون شدن از خود (و خودخواهى) صورت نپذيرد، انسان نمى‌تواند با ديگران بنشيند و به گفتگو پردازد. از اين روست كه تأكيد قرآنى در اين باره براى ما پس از سخن گفتن از شورى آمده است.

[٣٩] مسأله‌اى ديگر كه پيوندى استوار با موضوع شورى دارد، قضيه كرامت (و بزرگوارى) در زندگى اجتماع و فرد است كه از خلال آن سرنوشت آزادى معيّن مى‌شود، زيرا وقتى انسان احساس كرامت كند همين احساس او را به آزاد شدن و پس راندن ستم وا مى‌دارد.

اجتماعى كه هم چنان در دايره خواستارى آزادى دور مى‌زند و مى‌پندارد كه آن را در طبقى زرّين برايش مى‌آورند هرگز رستگار نمى‌شود، زيرا وقتى آزادى را از آن كسى كه آن را ربوده است به خواهش و تمنّا مى‌طلبد براى او ثابت مى‌شود كه آن‌