تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٧٦ - شرح آيات

سخت‌ترين عذاب را مى‌چشند.

آنجا كه عذر آوردن ناتوانان و ضعيفان بر اين كه از بزرگترهاى خود پيروى كرده‌اند سودى نمى‌بخشد و از اين رو ناچارند كه سهمى از عذاب را بچشند و تحمّل كنند، بيگمان همه آنها از ناتوانان و مستكبران به فرمان خدايى كه هيچ كس ياراى نقض حكم او را ندارد، در آتش‌اند.

شرح آيات

[٤١] مرگ به مذاق هيچ كس خوشايند نيست امّا ناز پروردگان و عيّاشان بيشتر از ديگران از آن مى‌هراسند، زيرا نسبت به زندگى دنيا حريصترند و به زخارف آن بژرفى فريفته‌تر، و دعوت كنندگان به سوى ناگزيرند بر اين زه حسّاس در دلهاى عيّاشان زخمه زنند و آنان را به ياد مرگ و جزايى سخت كه از پس آن است بيندازند و همين اندرز براى كسى كه در پى رهيابى و رهايى است كفايت مى‌كند.

مؤمن آل فرعون وقتى آنان را به عاقبت دو دعوت، دعوت حق و دعوت باطل يادآور شد چنين كرد.

«وَ يا قَوْمِ ما لِي أَدْعُوكُمْ إِلَى النَّجاةِ وَ تَدْعُونَنِي إِلَى النَّارِ- اى قوم من! چيست كه من شما را به رهايى مى‌خوانم و شما مرا به آتش مى‌خوانيد؟» آنان هم اكنون در آتشند و آتش آنها را از هر سو فرا گرفته است، سياست نافرمانى، و اقتصاد مصرفى و خوشگذرانى، و پرورش انحراف و تبليغات گمراهى، پس روانه حفره‌هاى دوزخ‌اند و وقتى كه مؤمن آنان را به راه نجات مى‌خواند آنان را به چيزى دعوت مى‌كند كه به همّت و سعى و كوشش بسيار نياز دارد، ولى آنان او را به فرو رفتن در آتش مى‌خوانند.

اين آيه شامل حال ما نيز مى‌شود زيرا به استثناى پرهيزگاران، مردم ما دام كه زمامشان به دست شهوتهاست و فساد پيرامونشان را گرفته در درون آتش زندگى مى‌كنند، و پروردگار سبحان ما گفته است: «وَ إِنْ مِنْكُمْ إِلَّا/ ٨١ وارِدُها كانَ عَلى‌