تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٦١ - شرح آيات

ترس و پروايى داشته باشد، و من او را به نبوّت براى اين شناختم، و از كسانى نيست كه به بازيچه كسى را چنان كه تو دوست مى‌دارى دوست بدارد، پس كسى را كه استحقاق پيش افتادن ندارد پيش مى‌اندازد، و براستى كه رفتار او به عدل است، از اين رو براى برترين مراتب دين و جلال آن جز برترين شخص را در فرمانبردارى از خود و كوشاترين كس را در خدمتگزارى خود بر نمى‌گزيند، و همچنين در مراتب دين و جلال آن كسى را عقب نمى‌افكند مگر آن را كه بيش از ديگران در فرمانبردارى از او كند گامتر باشد.

از آنجا كه صفت او چنين است به مال و حالى نمى‌نگرد، بلكه اين مال و حال از تفضّل و مرحمت اوست، و هيچ يك از بندگان را بر او تاوانى بسيار لازم‌ [٢٤] نيست. پس بدو نگويند: چون بر بنده‌اى به مال تفضّل كردى ناگزير به پيامبرى نيز بر او تفضّل كن، زيرا هيچ كس را ياراى آن نيست كه او را بر خلاف مرادش به كارى وادارد و تفضّلى را بر او الزامى سازد، زيرا او خود پيش از آن با نعمتهاى خويش تفضّل و مرحمت كرده است.

اى عبد اللَّه! نمى‌بينى كه چگونه يكى را توانگر ساخت ولى چهره او را نازيبا كرد، و چگونه ديگرى را زيبا روى كرد امّا او را فقير ساخت، و چگونه يكى را شريف كرد ولى نيازمند و ديگرى را بى‌نياز كرد ولى دون مرتبه، آن گاه اين توانگر را حق آن نيست كه بگويد: آيا به توانگرى من زيبايى فلان را نمى‌افزايند؟ و آن زيبا را ياراى آن نيست كه بگويد: آيا به زيبايى من دارايى فلان را نمى‌افزايند؟ و شريف را نسزد كه بگويد: آيا به شرف من دارايى فلان را نيفزانيد؟ و دون مرتبه را حق آن نيست كه بگويد: آيا بر دونى من شرف فلان را نمى‌افزايند؟ بلكه حكم تنها از آن خداست، هر گونه بخواهد تقسيم مى‌كند، و او در افعال خود با حكمت و حكمرواست و در اعمال خود ستوده است.

اين گفته خداى متعال است