تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٦٣ - شرح آيات

از اين نصّ استنباط مى‌كنيم كه: جاهليّت به مادّه ارزش مى‌نهاد نه به مبادى، و قرآن به اين ديدگاه ناهنجار هنگام ذكر داستان طالوت آنجا كه خدا او را به پادشاهى بنى اسراييل برگزيد اشاره مى‌كند كه گفتند: «أَنَّى يَكُونُ لَهُ الْمُلْكُ عَلَيْنا وَ نَحْنُ أَحَقُّ بِالْمُلْكِ مِنْهُ وَ لَمْ يُؤْتَ سَعَةً مِنَ الْمالِ‌ [٣٠] چگونه او را بر ما پادشاهى باشد؟ ما سزاوارتر از او به پادشاهى هستيم و او را دارايى چندانى نداده‌اند»، و هنگامى كه داستان صاحب باغ را با دوستش حكايت مى‌كند، گويد: «فَقالَ لِصاحِبِهِ وَ هُوَ يُحاوِرُهُ أَنَا أَكْثَرُ مِنْكَ مالًا وَ أَعَزُّ نَفَراً* وَ دَخَلَ جَنَّتَهُ وَ هُوَ ظالِمٌ لِنَفْسِهِ قالَ ما أَظُنُّ أَنْ تَبِيدَ هذِهِ أَبَداً* وَ ما أَظُنُّ السَّاعَةَ قائِمَةً وَ لَئِنْ رُدِدْتُ إِلى‌ رَبِّي لَأَجِدَنَّ خَيْراً مِنْها مُنْقَلَباً [٣١] پس به دوستش كه با او گفت و گو مى‌كرد گفت: من به مال از تو بيشتر و به افراد پيروزترم* و آن مرد ستم بر خويشتن كرده به باغ خود درآمد و گفت: نپندارم كه اين باغ هرگز از ميان برود* و نپندارم كه قيامت هم بيايد. و اگر مرا نزد پروردگارم برند، جايگاهى بهتر از اين باغ خواهم يافت».

وى پنداشت كه اين داراييهاى او دليل دوستى خدا نسبت به اوست، و از اين رو نپنداشت كه قيامت برپا مى‌شود، زيرا دنيا آخرت را از ياد او برده برود، و مى‌پنداشت اگر هم قيامت برپا شود، وى جايگاهى بهتر از آن باغ خواهد يافت.

/ ٤٦٧ چنين است تمسّك به مقياسهاى مادى در ارزيابى آخرت! اين چنين است كه كافران قريش پنداشتند دارايى يكى از آن دو مرد در مكّه يا طائف يكى از آن دو را نامزد رسالت كرده است.

[٣٢] رسالتهاى الهى براى آن آمده است كه بشر را از شرّهاى مادّه و صاحبان آن نجات دهد، آمده است تا بينشهاى آنها منار پرتو افكن فقيران در مبارزه و نبردشان بر ضد بهره‌جويى توانگران، و براى مستضعفان عليه سختگيرى و تهديد