تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٨٠ - شرح آيات

رفتند و به حقوق ديگران تجاوز كردند، نمى‌پذيرد، و آنان را به زندان رنجبار خود، دوزخ مى‌سپارد، و آتش چه سرنوشت بدى است.

«وَ أَنَّ الْمُسْرِفِينَ هُمْ أَصْحابُ النَّارِ- و بيگمان گزافكاران همصحبتان آتش باشند.» اگر انسان واقعا يقين داشته باشد كه به نزد خدا باز مى‌گردد، و براستى خداوند است كه از او حساب مى‌كشد و بدو پاداش مى‌دهد، دست از ارتكاب جرايم بر مى‌دارد، زيرا مى‌داند كه پروردگارش بندگان خود را مى‌نگرد، و هرگز ممكن نيست كه كسى او را فريب دهد يا از او بگريزد، و براستى كه خداوند به هيچ كس ظلم نمى‌كند و داور دادگر پيروزمند با جبروتى است.

و بدين سان مى‌بينيم كه سياق آيه بازگشت به نزد خدا را به آنجا مى‌كشاند كه سرانجام گزافكاران آتش است و اين حقيقتى است فطرى و ناگزير كه در آن جدال و مناقشه‌اى راه ندارد.

/ ٨٤ [٤٤] هر گاه دردمند بداند كه سبب دردهاى او روش بدى است كه خود برگزيده و مى‌توانسته با رفتار خوب خود از گرفتارى بدان دردها در امان بماند، احساس دردش بيشتر مى‌شود، و آن فراخواننده به حق (مؤمن آل فرعون) به آنها خاطرنشان كرد كه ايشان- در روز جزا- آنچه را وى بدانها گفته است به ياد خواهند آورد و راست بودن گفته او را خواهند دانست، و آن گاه بر درد جسدهايشان دردى روحى شديد افزوده مى‌شود.

«فَسَتَذْكُرُونَ ما أَقُولُ لَكُمْ‌- زودا آنچه را كه اكنون مى‌گويم به ياد خواهيد آورد.» اما او خود به والاترين درجات يقين رسيده است، پس كارش را به پروردگارش وا مى‌گذارد، از اين رو دلش مجادله درباره حقايقى را كه گذشت تحمّل نمى‌كند.

«وَ أُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اللَّهِ‌- و من كار خويش به خدا واگذار مى‌كنم.» «إِنَّ اللَّهَ بَصِيرٌ بِالْعِبادِ- زيرا او بندگانش را مى‌بيند،»