تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٨٢ - شرح آيات

[٤٥] وقتى حزقيل كار خود را به خدا واگذاشت، پروردگار پيروزمندى به بهترين صورت او را يارى داد، و از مكر خاندان فرعون نگهداشت، در حالى كه عذاب بد آنان را در برگرفت.

«فَوَقاهُ اللَّهُ سَيِّئاتِ ما مَكَرُوا- خدا او را از گزند مكرى كه برايش انديشيده بودند، نگهداشت.» در يكى از تفسيرها آمده است كه او به موسى (ع) پيوست و همراه او از دريا به بيابان امن گذر كرد، و ديگرى گفته است: وى به كوه‌ها پناه برد و خداوند جانوران وحشى را به دفاع از او گماشت. [٣٠] در دو حديث از امام صادق، عليه السلام آمده است كه سرانجام حزقيل شهادت بود، و خداى سبحان دين او را از مكر و دستبرد آن مفسدان حفظ كرد ...

(راوى) گويد: «به خدا سوگند او را بند از بند جدا كردند، ولى خداى عزّ و جلّ او را از اين كه در دينش بفريبند، نگهداشت». [٣١] آرى. پروردگار ما اين سرانجام نيكو را براى يكى از دعوت كنندگان به خدا اختيار كرده است چه مى‌داند كه اين/ ٨٦ به صلاح آنان و به مصلحت اصل قضيّه دعوت است و آنان نيز اين سرانجام را با سينه‌اى بتمامى گشوده، مى‌پذيرند، نخست: براى آن كه اين غايت آرزوى ايشان است، دوم: اين كه به حقيقت پيوستن هدفهايى است كه با اخلاص براى آنها كوشيده‌اند، پس اگر به حقيقت پيوستن آن هدفها جز از راه شهادت ممكن نيست، شهادت خوش آمد و هزار آفرين بر آن.

«وَ حاقَ بِآلِ فِرْعَوْنَ سُوءُ الْعَذابِ‌- و آن عذاب ناگوار خاندان فرعون را در ميان گرفت.» آن عذاب بد از آن رو ايشان را فرا گرفت كه سخن آن بيم دهنده را اجابت‌