تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٥٩ - شرح آيات

موجباتى براى فرو فرستادن انتقام وجود دارد كه همان گناهان ماست كه خود هر روز مرتكب مى‌شويم ...

«أَوْ يُوبِقْهُنَ‌- يا آنها را غرقه مى‌كند.» كشتيها را غرقه و كسانى را كه در آنها هستند هلاك مى‌كند ...

«بِما كَسَبُوا وَ يَعْفُ عَنْ كَثِيرٍ- به سبب اعمالشان كه كرده‌اند، و بسيارى را نيز مى‌بخشايد.» به رحمت و لطف خود، از اين رو شايسته است كه شب و روز به توبه مبادرت كنيم و شتاب ورزيم تا از سطوتهاى پروردگار با جبروت ايمن مانيم. از امام صادق عليه السلام روايت شده است كه

«از سطوتهاى خدا شب و روز، هم بدو پناه بريد، (راوى) گفت: گفتم سطوتهاى خدا چيست؟ گفت مجازات بر معاصى».

[٣٥] و آنان كه آيات خدا را تكذيب مى‌كنند و به فرهنگ جدل و توجيه براى ردّ آنها و گريختن از مسئوليّت ايمان به آنها متشبّث مى‌شوند، بايد بدانند كه علم و قدرت خدا از هر طرف بر آنها احاطه دارد،/ ٣٦٥ و بنا بر اين جدال ايشان در مورد آيات از آنها مسئوليت را رفع نمى‌كند.

«وَ يَعْلَمَ الَّذِينَ يُجادِلُونَ فِي آياتِنا ما لَهُمْ مِنْ مَحِيصٍ‌- و تا بدانند كسانى كه در آيات ما جدال مى‌كنند، آنان را هيچ گريزگاهى نيست.» كدام گريزگاه و پناهگاهى از خدا وجود دارد؟

گفته‌اند: نصب «يعلم» از آن رو است كه عطف است بر تعليل محذوف، چنان كه گويد: از آنها انتقام مى‌گيرد و كسانى كه مجادله مى‌كنند «بدانند».

[٣٦] (قرآن) به عنوان پايان اين درس از نقش حرص در زد و خوردهاى اجتماعى همچون انديشه‌اى اساسى با ما سخن مى‌گويد. قرآن دنيا را در نظر و در ضمير ما خوار مى‌سازد و كوچك مى‌شمارد، تا چنان منزلتى نزد ما نداشته باشد كه ما را به زد و خورد و ستمگرى نسبت به يكديگر بر انگيزد.