تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٥٨ - شرح آيات

داراى نيروى مطلق است، پس كسى نمى‌تواند به خود يا ديگران عليه او يارى دهد.

و اين يكى ديگر از نشانه‌هاى رحمت و قدرت خداست.

«وَ مِنْ آياتِهِ الْجَوارِ فِي الْبَحْرِ كَالْأَعْلامِ‌- و از نشانه‌هاى (قدرت) او كشتيهايى است چون كوه كه در درياها روانند.» آنها كشتيهاى بادبانى هستند كه در درياها به نيروى راندن بادها حركت مى‌كنند و اگر خدا بخواهد و باد را متوقف كند، حركتى نمى‌كنند.

«إِنْ يَشَأْ يُسْكِنِ الرِّيحَ فَيَظْلَلْنَ رَواكِدَ عَلى‌ ظَهْرِهِ‌- اگر بخواهد، باد را نگه مى‌دارد تا كشتيها بر روى آن از رفتن بازمانند.» يعنى بر روى دريا ...

«إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِكُلِّ صَبَّارٍ- هر آينه در اين براى هر شكيباى (شكر گزار) عبرتهايى است.» هنگام بلا و آزمون، پس به سبب فشارهاى منفى در زندگى از حقّ و فرمانبردارى خدا منحرف نمى‌شود.

«شَكُورٍ- شكر گزار.»/ ٣٦٤ خدا را به ياد مى‌آورد و او را بر نعمتش، و به هر حال، شكر مى‌گزارد، و اين با طبيعت انسان مخالفت دارد، كه هنگام بلا بيتابى مى‌كند و هنگام آسايش كفر مى‌ورزد، و به سبب رابطه نادرست خود با زندگى چنين مى‌كند، زيرا فقط در زمان حال زندگى مى‌كند و به آينده نمى‌نگرد، و اين امر او را بر آن مى‌دارد كه مأيوس شود و به وضع واقع موجود گردن نهد، در حالى كه مؤمن با بينش ربّانى نافذى به پشت صحنه حوادث و آينده امور مى‌نگرد و نعمت او را دلشاد و بلا او را نااميد نمى‌كند.

[٣٤] هر گاه خدا بخواهد كسى را به بلايى دچار كند يا عذاب بر او بفرستد بر اين كار و به راههاى گوناگون تواناست، پس گاهى بادها را متوقّف مى‌كند تا كشتيهايى كه ما را جابجا مى‌كنند از حركت باز مانند، يا چه بسا كه آنها را به شدّت بفرستد كه در آن صورت امواج دريا را به هيجان درمى‌آورند و امواج كشتيهاى ما را به كام خود فرو مى‌برند، و در كنار اين نيروى الهى در طرف ديگر سببها و