تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٧٠ - رهنمودهايى از آيات

/ ٤٧٣

هر كس از ياد خداى رحمان روى گرداند شيطانى بر او مى‌گماريم‌

رهنمودهايى از آيات

ياد خدا نورى درخشان كه برخى از آن روى مى‌گردانند (زيرا نمى‌خواهند مسئوليّتهاى آن را تحمّل كنند)، پس خدا شيطانى بر آنها مى‌گمارد كه آنها را به دوزخ مى‌كشاند، و اين امر بدان گونه است كه آنها را از راه حق باز مى‌دارد و باطل را در نظرشان مى‌آرايد، و آنها مى‌پندارند كه بر راه هدايت‌اند.

سياق سوره بدين سان مطلبى را كه آيات پيشين در خوار كردن و بى مقدار شمردن دنيا و بيخرد دانستن كسى كه بهره‌بردارى و متاع دنيا را مقياس حق قرار دهد، آغاز كرده‌اند تكميل مى‌كند، زيرا چاره گرايش به دنيا شناخت حقيقت آن است، امّا اين شناخت چگونه به درستى حاصل مى‌شود؟

همانا با ياد خدا، كه نورى است، و هنگامى كه برخى از آن نور روى گردانند به شيطانهايى از جنّ و به همنشينانى بد، ابليسان آدمى از مدّعيان دين و دانش، دچار مى‌شوند كه كارهاى صاحبان سلطه و متنعّمان ناز پرورده را در ديده محرومان مى‌آرايند و خوب جلوه مى‌دهند.

هنگام ديدار خدا بدان روز هراسناك انسان ميزان زيانمندى خود را كشف مى‌كند، آن گاه بدان همنشين/ ٤٧٤ بد كه او را گمراه كرده مى‌گويد: اى كاش ما در دنيا به اندازه فاصله مشرق از مغرب از يكديگر دور مى‌بوديم، ولى افسوس كه آن روزى اظهار بيزارى از همنشين خود، كه جاودانه همراه اوست، سودى ندارد.