تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٦٨ - شرح آيات

نسبت به خدا كفر مى‌ورزيدند.

در حديث از امام صادق (ع) آمده است

«اگر خدا چنان مى‌كرد هيچ كس ايمان نمى‌آورد، ولى او در ميان مؤمنان توانگرانى قرار داد، و در/ ٤٧١ ميان كافران نيز فقيرانى، و در ميان كافران توانگرانى، و در ميان مؤمنان فقيرانى، آن گاه آنها را با امر و نهى و شكيبايى و رضا به آزمون گرفت». [٣٦] فرض كن خدا آن همه را به كافران مى‌داد، آيا اين بدان معنا بود كه آنها را بدين سبب نزد خدا كرامتى بود و مؤمنان در نظر او خوار و بى‌مقدار بودند؟ هرگز ...

براستى كه اين همه- و پس از اين همه- چيزى جز كالايى نيست، كه صاحبش جز اندك زمانى از آنها استفاده نمى‌كند، و آن همان در دوران زندگى در دنياست كه همه چيز در آن محكوم به پستى و بى مقدارى است، در حالى پروردگار ما آخرت را فراهم آورده است كه قرارگاه جاودانى پرهيزگاران است و آنان را به مهمانسراى خود و جايگاه كرامت خويش، و منازل نزديكى و خشنودى خود فراخوانده است.

«وَ إِنْ كُلُّ ذلِكَ لَمَّا مَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا- و همه اينها برخوردارى و متاع ناچيز زندگى دنيوى است.» المتاع: چيزى است كه انسان به طور موقّت از آن بهره‌مند مى‌شود و تمتّع مى‌جويد.

«وَ الْآخِرَةُ عِنْدَ رَبِّكَ لِلْمُتَّقِينَ‌- حال آن كه در نزد پروردگار تو براى پرهيزگاران است.» پس ارزش حقيقى در ماده زوال پذير نيست، بلكه ارزش اصلى در عمل شايسته‌اى است كه مؤمنان آن را براى آخرت مى‌اندوزند.

و در يك كلمه: دنيا زايل شدنى است، و آنچه از نعمتها در آن است جز