تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٩٨ - شرح آيات

ناهنجار آزار دهنده) در ميانش افكنيد تا ديگران بانگ قرآن را نشنوند و به رسالت نگرايند.

(و هنگامى كه دل از ياد خدا تهى شود شيطان بدان هجوم مى‌آورد)، و اين چنين خداوند به كافران عذابى سخت را مى‌چشاند، (و آنجا كه بد كاريها به صورت گونه گون عذاب نمودار مى‌شود) آنها را به جزاى بدترين كارى كه كرده‌اند مى‌رساند، و از آنجا كه به دشمنى با پروردگار خود برخاسته‌اند جز ايشان اين است كه جاودانه به آتش درآيند، زيرا (پس از آن كه خود يقين يافتند) آيات خدا را به انكار گرفتند.

در دنيا آنها را مى‌بينى كه از همدمان بد خود از جنّ و انس فرمان مى‌برند، در حالى كه در آخرت به دنبال همان همدمان مى‌گردند كه (به سبب شدت خشم و بيزارى خود از آنها) آنها را زير پا نهند تا از ايشان در دوزخ فروتر روند.

شرح آيات

[٢٢] كافران- هنگام سرپيچى و نافرمانى خود- از شهادت گوش و چشمان و پوستهايشان عليه خود نمى‌ترسيدند، بلكه حتّى نمى‌پنداشتند كه اين اندامها عليه آنان گواهى دهند، زيرا چگونه اين چشم كه فرمانهاى آنان را مى‌پذيرد و اين گوش و پوستهايى كه از آنها مراقبت كرده و آنها را خوب نگاهداشته‌اند، بر ضد آنان گواهى دهند؟

آرى، اين اندامها در آخرت هرگز فرمانهاى آنان را نمى‌پذيرند و عليه آنان گواهى به حق خواهند داد.

وانگهى حتى اگر در دنيا هم از گواهى دادن اندامهايشان بر ضد خود آگاه بودند، نمى‌توانستند از نظارت آنها بر خود رهايى يابند، زيرا انسان مى‌تواند كارهاى خود را پنهان سازد و اقدامات خود را از پدر و مادرش بپوشاند، ولى چگونه مى‌تواند آنها را از چشم و دست و پوست خود نيز پوشيده دارد؟

/ ٢٠٦ از اينجاست كه چون گواهان خدا عليه انسان اندامهاى او هستند، پس بايد