تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٣٢ - شرح آيات

افروخته شوند.» آنها را در آبى داغ و جوشان مى‌كشانند، سپس به آتشى مى‌رسند كه در آن افكنده مى‌شوند تا پيكرهايشان همچون هيمه‌اى كه به تنور مى‌افكنند بسوزد و زبانه آتش از آنها برخيزد.

[٧٣- ٧٤] تمام اينها- چنان كه پيداست- روز قيامت به سر آنان مى‌آيد، و پيش از آن كه آنها را به آتش دوزخ افكنند حكمى را كه در حقّشان صادر شده و جرمى را كه بر اثر آن سزاوار چنان حكمى شده‌اند بر آنان مى‌خوانند.

«ثُمَّ قِيلَ لَهُمْ أَيْنَ ما كُنْتُمْ تُشْرِكُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ‌- آن گاه به آنها گفته شود: آن شريكان كه براى خدا مى‌پنداشتيد كجا هستند؟» آنان به طاغوت ايمان آورده، به اجتماع فاسد سرسپرده‌اند، و به آلودگان به فساد و مدّعيان دانش و دين تسليم شده‌اند،/ ١٣٥ و پنداشته‌اند كه پناهندگى آنها بدان خدايان دروغين آنها را از عذاب الهى نجات مى‌دهد، از اين رو درباره آنها از ايشان مى‌پرسند.

«قالُوا ضَلُّوا عَنَّا- مى‌گويند: آنها را از دست داده و گم كرده‌ايم.» و هيچ اثرى از آنها نمى‌يابيم. آرى، آنان خود به پشتگرمى آنها در دنيا گم و گمراه شدند، ولى امروز به قيامت، آنها از دست اينان رفته و گم شده‌اند.

«بَلْ لَمْ نَكُنْ نَدْعُوا مِنْ قَبْلُ شَيْئاً- بلكه پيش از اين چيزى را به خدايى نمى‌خوانده‌ايم.» آيا آنها پس از آن كه سختى جزا و شدّت توبيخ و خوارى سرزنش را دريافتند دروغ گفتن در محضر پروردگارشان را آغاز كردند، يا حقيقتى را كه در دنيا پنهان مى‌داشتند آشكار ساختند كه عبارت از اين است كه كافران جز نامها را نمى‌پرستند و براستى آن خدايان دروغين همه خيالات و پندارهايند.

«كَذلِكَ يُضِلُّ اللَّهُ الْكافِرِينَ‌- خدا كافران را بدين گونه گمراه مى‌كند.» تا آنجا كه تنها پندارها را مى‌پرستند، زيرا آنان به آيات خدا كفر ورزيدند و