با فدا كردن خود به دين خويش يارى مى‌رسانند ... چه بسيار مؤمنى كه بر كرسى دار بالا رفته و مطمئن و خرسند بوده است كه ارزشهاى مقدّس خود را پيروز مى‌كند، و چه بسا مجاهدى كه شهادت را بر زنده ماندن ترجيح داده تا بناى حقّ و عدل را بالا برد و پايه‌هاى ظلم و فساد را درهم شكند.

و آخرين پرسش: پروردگار چگونه به پيامبران خود و مؤمنان يارى مى‌دهد؟

ضرورتى ندارد كه اين يارى رسانى به صورتى غيبى باشد چنان كه آن را در طوفان نوح و تبديل آتش براى ابراهيم به گونه سرد و سالم و عصاى موسى و زنده كردن مردگان به وسيله عيسى و پشتيبانى از پيامبر اكرم ما- صلّى اللَّه عليهم جميعا- به وسيله فرشتگان سوار مى‌يابيم.

بلكه از طريق سنّتها و قوانين جارى در آفرينش نيز مى‌باشد، بدين معنى كه سنّتهاى حكمروا در كاينات بر پايه حق استوار است (كه خداوند آسمانها و زمين را به حقّ آفريده است) و رسالات الهى ما را بدان حق رهنمون است، و پيامبران خدا و مؤمنان بر آن پايدار و استوارند و افكار و اعمال آنان در نقطه حق با حركت تمام آفريدگان تلاقى مى‌كند، پس ناگزير پيروز مى‌شوند. آيا ديده‌اى كه اگر به طرف لجوج خود خبر دهى كه خورشيد پس از يك ساعت طلوع مى‌كند و خبردادن تو حق و درست باشد، هنگام طلوع آفتاب مقاومت او در هم مى‌شكند؟ زيرا سنّت و قانون خدا اين است كه خورشيد به مجرّد آن كه شخص لجوج در اين باره به مجادله پردازد، در طلوع خود تأخير كند، همچنين است وقتى رسالتهاى الهى خبر دادند كه سرانجام ستمگران، با وجود مجادله‌اى كه در اين باب مى‌كنند، نيستى و نابودى است و در ساعت نابودى هيچ كس نمى‌تواند حق را انكار كند. بدين سان سنّتها و قوانين خدا در جهتى جريان مى‌يابد كه رسالتهاى الهى بدان جهتها هدايت مى‌كنند و هيچ تبديلى در سنّت خدا نمى‌يابى.

تجلّى بزرگتر حقيقت رسالتهاى خدا جز به هنگام فرا رسيدن ساعت قيامت نيست، و اين از آن روست كه/ ٩٧ دنيا سراى آزمون است، و فرصت انكار و جدل براى كسى كه كلمه گمراهى بر او محقّق شده باقى مى‌ماند، و حتّى عصاى موسى كه‌