تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٩٢ - شرح آيات

ريسمانهاى ساحران را بلعيد فرعون انكار كننده لجوج را مجاب و خاموش نساخت، بلكه وى به ساحران گفت: بيگمان او بزرگ شما بوده كه به شما سحر آموخته. [٣٤] و انسان جدل بسيار مى‌كند.

اين آيه در اينجا به ما يادآور شده كه: پيروزى فراگير براى پيامبران در پايان زمان امتحان و هنگام فرا رسيدن ساعت پاداش است.

«وَ يَوْمَ يَقُومُ الْأَشْهادُ- و روز قيامت كه شاهدان براى شهادت بر پاى مى‌ايستند.» آنجا ولايت از آن خداست و شهادت براى اولياء و دوستداران اوست، و وقتى كه مردم به شهادت برمى‌خيزند، مقام گرامى و مقام ستوده را براى پيامبران و مؤمنان مى‌بينند، بر اساس اين شهادت خداوند بعضى را به بهشت مى‌فرستد و برخى را روانه دوزخ مى‌كند.

[٥٢] امّا ستمگران همان زيانمندانند كه بهانه‌ها و عذرهايى كه عادت داشتند ظلم خود را در دنيا بدان وسيله توجيه و تعليل كنند به آنها سودى نمى‌رساند، هم چنان كه گرفتار لعنت خدا و طرد از بركتها و رحمتهاى او مى‌شوند و آخرين قرارگاهشان دوزخ است.

«يَوْمَ لا يَنْفَعُ الظَّالِمِينَ مَعْذِرَتُهُمْ وَ لَهُمُ اللَّعْنَةُ وَ لَهُمْ سُوءُ الدَّارِ- در روزى كه ستمكاران را پوزش خواستن سود ندهد و نصيب آنها لعنت است و آن سراى بد.» [٥٣] خداوند مؤمنان بنى اسراييل، را نصرت داد، هنگامى كه رهبرى گرامى چون موسى بن عمران را براى آنان آماده كرد، و تورات را بدو داد كه در آن هدايتى شامل تمام ارزشها و آموزشهاى مبارك بود و يادآوريها و اندرزهايى براى هر آن كس داشت كه مى‌خواست به پروردگارش نزديكتر شود و به حقايقى كه همان مغز و جوهر آن آموزشها بود دست يابد.